نامه سرگشاده گروهی از زندانیان سیاسی فعلی و سابق ایران به جناب آقای باراک اوباما، رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا
آقای رئیس جمهوری!
ما گروهی از زندانیان سیاسی ایران این نامه را خطاب به شما می نویسیم تا توجه شما را به آثار مخرب تحریم های فلج کننده اقتصادی و تلاش فزاینده برای انزوای سیاسی ایران در جامعه جهانی بر زندگی روزمره مردم ایران و بسته شدن فضای سیاسی کشور جلب کنیم. این نامه منعکس کننده نگرانی جدی افکار عمومی در میهن ما از آینده تیره ای است که ادامه مسیر رویارویی ایران و ایالات متحده می تواند به آن بینجامد . ما نیز در این نگرانی با مردم ایران شریکیم.
در سالهای اخیر اختلاف بر سر برنامه های هسته ایران به چالش لاینحل غرب با ایران بطور کلی و آمریکا و ایران بطور خاص و تشدید فضای عدم اعتماد و تقابل بین دو طرف شده است .حاصل این اختلاف اعمال تحریم های سنگین و بی سابقه بر ایران بوده و قربانی اصلی آن هم مردم ایران هستند که فشار های طاقت فرسائی در این سالها متحمل شده اند که همچنان ادامه دارد . سیر وقایع نیز در سالهای اخیر به نحوی بوده که امیدی به حل مسئله دیده نمی شده است.
اما در انتخابات اخیر ایران ، چهره ای به عنوان رئیس جمهور انتخاب شده که شعار او اعتدال و عقلانیت در سیاست داخلی و خارجی بوده و بنای آن تعامل مثبت در عرصه بین المللی و پیام آن به دنیا تغییر فضا و برقراری تعاملی سازنده و دو طرفه است .
ما فکر می کنیم اینک وقت آن رسیده است که با هم تاریخ را ورق بزنیم و فصلی نو در نگاه به یکدیگر باز کنیم . به نظر ما دوره مسئولیت این دولت ممکن است آخرین فرصت برای حل و فصل عقلانی و قابل قبول این چالش برای دو طرف باشد . البته ممکن است در هر دو سو نیروها و عواملی خواهان عدم دستیابی به راه حلی در مورد این مسئله باشند و تدوام این چالش را ترجیح دهند ، ولی قطعا منطق و عقلانیت بر پیگیری تلاش های دیپلماتیک و حل هر چه سریعتر و کم هزینه تر مسئله حکم می کند .با انتخاب رئیس جمهور روحانی که سیاستمداری معتقد به گفتگو و تعامل، برخوردار از پایگاه وسیع در میان مردم و سابقه ای روشن در میان سیاستها و مذاکرات هسته ای است این انتظار منطقی ایجاد شده است که سیاست ها و رویه های گذشته، بویژه تحریم های اعمال شده، منتفی و جای خود را به مناسباتی سازنده و مبتنی بر احترام متقابل دهد.
در حالی که مردم ایران با استفاده از فرصت های محدود در دسترس میل خود به تغییر در همه حوزه ها از جمله در سیاست خارجی و وضع اقتصادی دشوار دوره دولت قبلی را با صدای بلند اعلام کرده اند، ادامه روند دهه گذشته در سیاست دولت شما در قبال ایران، تشدید تحریم ها، تلاش در راه انزوای بیشتر و قطع پیوندهای ایران با اقتصاد و جامعه جهانی این باور را در بخش قابل توجهی از مردم ایران تقویت خواهد کرد که دولت ایالات متحد آمریکا اصولا و بطور جدی خواهان حل مشکل نیست.
وضعیتی که تحریم ها در ایجاد آن نقش اساسی داشته ، قدرت خرید بیش از نیمی از خانوارهای ایرانی را به طور چشمگیری در دو سال گذشته کاهش داده است. بخصوص در دو سال گذشته تحریم ها کل اقتصاد ایران و همه بخش های تولیدی و صادراتی اصلی ایران را هدف گرفته و میزان اشتغال و سرمایه گذاری در بخش های غیر نظامی از قبیل خودرو، فولاد، پتروشیمی و حتی بخش ساختمان را به میزان قابل ملاحظه کاهش داده است.
آقای رئیس جمهور!
همه مردم ایران، از جمله خانواده های ما زندانیان سیاسی، و بخصوص اقشار کم درآمد جامعه زیرفشار تورم افسار گسیخته و کمبود دارو و مایحتاج اساسی زندگی رنج می برند. تحریم ها اینک به مجازات جمعی مردم ایران تبدیل شده است. اقتصاد ملی در دو سال گذشته کوچکتر شده و قدرت ملی ایران به عنوان ملت-دولت رو به کاهش است. ضررهای چنین وضعی متوجه همه مردم ایران است و فقط حکومت را زیر فشار قرار نمی دهد.
نتیجه عملی تشدید تحریم ها و عدم حصول راه حلی مرضی الطرفین هم تقابل و قطبی کردن بیشتر روابط و تقویت افراطی گری خواهد شد که کاملا در تضاد با امنیت منطقه ای و بین المللی است .ادامه این مسیر، آن گونه که مورد نظر طراحان مصوبه اخیر در کنگره آمریکا (قانون پیشگیری از ایران هسته ای، مصوب 31 جولای 2013 یعنی چهار روز قبل از شروع ریاست جمهوری روحانی) است، به محاصره کامل اقتصادی ایران ختم می شود که گام اول در شروع جنگ واقعی است. در چنین جنگی ما، یعنی دمکراسی خواهانی که هزینه باور به حقوق و آزادی ها ی سیاسی و مدنی را با رنجی می پردازیم که بر خانواده هایمان تحمیل شده و سالهایی از عمرمان که در زندان سپری شده است، از ایران و استقلال و تمامیت ارضی آن دفاع خواهیم کرد. رویارویی آمریکا با نیروهای دمکرات و ملی در ایران یک بار دیگر هم در کودتای مرداد 1332 تجربه شد و شما به عنوان سیاستمداری آشنا با تاریخ می دانید که نتایج آن اقدام به تغییر رژیم در ایران چگونه شش دهه بر روابط دو کشور اثر گذاشت و تا امروز هم با ماست.
ما می دانیم که دولت شما سیاستی متفاوت از سیاست اکثریت جمهوریخواه در مجلس نمایندگان آمریکا را در قبال ایران دنبال می کند. اما نتیجه عملی تلاش های جمهوری خواهان تندرو در قوانین مصوب کنگره بازتاب می یابد که شما در مواردی با توجه به معاملات دولت و کنگره در مورد مدیریت کسری بودجه های دفاعی، بخشش های مالیاتی و هزینه های بهداشت و درمان مجبور به امضای آن شده اید (قانون “آزادی و ممانعت از گسترش سلاح های هسته ای ایران” که در دوم ژانویه امسال به امضای شما رسید و پانزده روز پس از انتخاب رئیس جمهوری اعتدال گرا در ایران به اجرا در آمد).
ما فکر می کنیم مناسب است به نتیجه سیاست اشتباهی که یک دهه قبل از سوی دولت وقت آمریکا در قبال دولت رئیس جمهور خاتمی در پیش گرفته شد هم توجه شود . حاصل آن سیاست علاوه بر پیچیده شدن مسئله هسته ای که حل آن در آن زمان بسیار ساده تر بود ، باعث تقویت جریانی افراطی در ایران شد که سهم مهمی در ایجاد شرایط بغرنج امروز داشته است . امروز به خوبی می توان قضاوت کرد که آن رویکرد هیچ نتیجه مثبتی به بار نیاورد.تکرار این سیاستی که در گذشته هم تجربه شده است وضع را از شرایط امروز پیچیده تر و حل آن را به مراتب مشکل تر خواهد ساخت .
ممکن است برخی بر این گمان نادرست باشند که اعمال تحریم ها باعث تقویت دموکراسی در ایران خواهد شد . اما ما فکر می کنیم راه رسیدن به دموکراسی ، که قطعا مطلوب است ، تحریم خارجی و فشار طاقت فرسا بر مردم و فشار روی دولتی که با مقتضیات ایران در جهت تقویت روندهای دموکراتیک حرکت می کند نیست و حاصل آن در عمل ، یکبار دیگر تقویت افراطی گری و تضعیف نهال لرزان دموکراسی ایران خواهد شد.
جامعه ایران امروز نیازمند آرامش و نشاط است تا در پرتو آن بتواند مسیر خود را به سمت اعتدال و دموکراسی در داخل و تنش زدائی و تعامل در سیاست خارجی طی کند. اثر مخرب تحریم ها بر اقتصاد و شرایط زندگی مردم فضای شور و امید ایجاد شده را درهم خواهد شکست و باعث رشد رادیکالیزم در سیاست های داخلی و خارجی خواهد شد و نه تنها کمکی به امنیت منطقه ای و بین المللی نمی کند بلکه می تواند اثری معکوس در پی داشته باشد.
علاوه بر همه این ها، تحریم ها و فشارهای بی رویه کنونی بر مردم ایران، که تمام حیات اقتصادی جامعه و از جمله بخشی از نیازهای اولیه و حیاتی را هدف می گیرد ناقض حقوق اساسی شهروندان ایرانی است که این امر نه در اصول جهانی حقوق بشر و معاهدات بین المللی به رسمیت شناخته شده و نه با قانون اساسی آمریکا و متمم های آن سازگاری دارد.
آقای رئیس جمهور!
اینک زمان آن است که راه حلی مرضی الطرفین جایگزین تحریم ها گردد . طبعا برای حل اختلافاتی عمیق و مزمن از این نوع باید طرفین به دنبال یافتن راه حلی شرافتمندانه باشند که در آن هیچ یک از اطراف ماجرا خود را بازنده احساس نکند . مبنای چنین راه حلی باید از یک سو برطرف کردن نگرانیهای بین المللی از طرف ایران ، و از سوی دیگر پذیرفتن حقوق مشروع ایران در عرصه هسته ای بر اساس معاهدات بین المللی از طرف آمریکا و غرب باشد.
از همین روست که ما انتظار داریم دولت شما و نیز دولت جدید ایران تمام ابزارهای ممکن برای اعتماد سازی و موفقیت دیپلماسی را بکار گیرید. از شما نیز می خواهیم که از همه ابزارهای ممکن استفاده کنید تا کنگره آمریکا لااقل برای مدتی معین که مذاکرات جریان دارد از تصویب هر طرح و قانونی که به امکان موفقیت مذاکرات لطمه بزند و امکان لغو موثر تحریم ها را کاهش دهد و رسیدن به یک توافق پایدار را با مشکل مواجه سازد، پرهیز کنند تا دو طرف بتوانند بجای توقف درگذشته تیره و تار به سوی آینده ای روشن تر حرکت کنند.
امیدواریم فرصتی که انتخاب رئیس جمهور روحانی ایجاد کرده به خوبی مورد توجه قرار گیرد و پاسخ مساعد هر دو طرف بتواند گره کور موجود در درک متقابل و تعامل مثبت بین دو کشور را باز کند و منافع هر دو ملت را در برداشته باشد.
امضا کنندگان:
1 – محسن میر دامادی(رئیس سابق کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس،دبیر کل حزب مشارکت).
2 – محسن امین زاده ( معاون سابق وزارت امور خارجه در دولت اصلاحات )
3 – مصطفی تاج زاده ( معاون سابق وزارت کشور در دولت اصلاحات )
4 – فائزه هاشمی ( نماینده سابق مجلس و رییس سابق ورزش های بانوان )
5 – ابولفضل قدیانی ( فعال سیاسی ، عضو ارشد سازمان انقلاب )
6 – سید علیرضا بهشتی شیرازی ( دبیر سابق هیئت دولت و مشاور ارشد میر حسین موسوی )
7 – علیرضا رجایی ( فعال سیاسی ملی مذهبی ، دبیر انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران )
8 -عبدالله مومنی ( سخنگوی سازمان دانش آموختگان ایران ” ادوار تحکیم وحدت ” و رییس ستاد شهروند آزاد مهدی کروبی )
9 – محمد امین هادوی ( عضو سابق هیات نمایندگان اتاق بازرگانی ایران )
10 – فیض الله عرب سرخی ( معاون سابق وزارت بازرگانی در دولت اصلاحات )
11 – مسعود پدرام ( فعال سیاسی ملی مذهبی ، پژوهشگر و تحلیلگر سیاسی )
12 -محمد صادق ربانی املشی ( معاون سابق سازمان انرژی اتمی )
13 – ژیلا بنی یعقوب ( روزنامه نگار و فعال اجتماعی)
14 – نرگس محمدی ( فعال حقوق بشر ، دبیر کانون مدافعان حقوق بشر )
15 – عیسی سحر خیز ( روزنامه نگار و فعال اجتماعی)
16- بهمن احمدی امویی ( روزنامه نگار )
17 – کیوان صمیمی ( فعال سیاسی ملی مذهبی ، روزنامه نگار )
18- مهدی معتمدی مهر (عضو دفتر سیاسی نهضت ازادی)
19 – عماد بهاور ( فعال سیاسی ، عضو ارشد نهضت آزادی ایران )
20 – حسن اسدی زید آبادی ( کارشناس ارشد حقوق بشر ، عضو سازمان دانش
آموختگان ایران ” ادوار تحکیم وحدت ” )
21 – بهاره هدایت ( عضو شورای مرکزی اتحادیه دانشجویی دفتر تحکیم وحدت )
22 – امید کوکبی ( دکتری فیزیک هسته ای از دانشگاه آستین تگزاس آمریکا )
23 – فرشید فتحی ( کشیش مسیحی )
24 – مسعود باستانی ( روزنامه نگار )
25 – مهدی محمودیان ( فعال سیاسی )
26 – محمد صدیق کبودوند ( رییس سازمان حقوق بشر کردستان )
27 – مهدی تحققی(فعال سیاسی،استاد دانشگاه،عضو سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی)
28 – سید احمد هاشمی ( مدیر کل سابق وزارت کشور در دولت اصلاحات )
29 – سیاوش حاتم ( عضو ارشد دفتر تحکیم وحدت )
30 – مصطفی نیلی ( فعال دانشجویی)
31 – مصطفی بادکوبه ای ( شاعر منتقد )
32 – رحمان قهرمان پور( استاد دانشگاه و پژوهشگر مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام )
32 – محمد دواری ( فعال صنفی معلمان )
33 – حسین رونقی ملکی ( فعال حقوق بشر ، وبلاگ نویس منتقد و عضو کمیته مبارزه با سانسور در ایران )
34 – ابوالفضل عابدینی ( فعال حقوق بشر )
35 – علی خدابخش ( فعال مطبوعاتی ، معاون سابق جهاد سازندگی )
36 – مهرداد سرجویی ( روزنامه نگار )
37 – محمد حسن یوسف پور سیفی ( فعال حقوق بشر و حقوق کودک )
38 – مهدی خدایی ( فعال حقوق بشر )
39 – نصور نقی پور ( فعال حقوق بشر )
40 – امین چالاکی ( فعال سیاسی )
41 – علیرضا سیدیان ( کشیش مسیحی )
42 – مصطفی بردبار ( نو کیش مسیحی )
43 – علی ناظری ( دندان پزشک ، مسئول تشکل مردم نهاد جامعه سبز مدنی )
44 – سید محمود باقری ( فعال صنفی معلمان )
45 – مهدی تاجیک ( فعال دانشجویی ، معترض اجتماعی )
46 – جعفر گنجی ( فعال سیاسی )
47 – ابراهیم بابلیی زیدی ( فعال فرهنگی ، معترض اجتماعی )
48 – حسین زرینی ( معترض اجتماعی )
49 – آرش سقر ( روزنامه نگار )
50 – مصطفی ریسمان باف ( فعال دانشجویی ، معترض اجتماعی )
51 – محمد ابراهیمی ( معترض اجتماعی )
52 – بهزاد عرب گل ( معترض اجتماعی
53 – کامیار پارسا ( دانشجو و معترض اجتماعی )
54 – حمید کرواسی ( معترض اجتماعی )
55 – نادر جانی ( معترض اجتماعی
Iranian political prisoners’ plea to Barack Obama: the full letter
Exclusive: More than 50 prominent political prisoners reach out to US president, asking him to seize ‘last chance’ for detente
Mr President!
We, the undersigned current and former political prisoners in Iran, are writing this letter to bring to your attention the devastating effects of crippling economic sanctions and the intensified efforts to diplomatically isolate Iran in the international community. These efforts are adversely affecting the lives of Iranian people and have resulted in severe constraints in the political life of our country. This letter reflects the serious concerns of the Iranian public about the bleak future that continued conflict between Iran and the United States of America could lead to. We share these concerns.
The conflict over Iran’s nuclear program has, in recent years, developed into a perilous contest with the United States and more generally with the West. This conflict has undermined trust and intensified animosity between the two parties.
The conflict has resulted in imposing unprecedented ‘crippling’ sanctions whose main victims are the Iranian people that have to live under the unbearable pressure of crippling inflation and shortages of basic needs for a decent life. The sad thing is that there seems to be little hope of resolving this conflict.
In the recent presidential election in Iran (14 June 2013), a politician was elected whose campaign promised were moderation and rational decision making in foreign and domestic policies. This administration has promised to pursue constructive engagement in international relations and intends to convey a message of positive change and mutual respect.
We believe the time has come for our two countries to turn a page and start a new era of mutual understanding. In our view, the tenure of this government may be the last chance to bring this conflict to a reasonable and mutually acceptable resolution. It is clear that there are parties and actors in both camps who do not wish the conflict to come to a peaceful end and prefer to see it drag on longer. But reason calls for perseverance in diplomatic efforts with the aim of achieving a faster and less costly resolution to this conflict.
President Rouhani is a politician known to be a firm believer in dialogue and constructive engagement in international relations, and enjoys a solid base of support in Iran. He also has a clear past record of negotiations with the EU troika over the nuclear issue. With the election of this president, the logical expectation is that past policies, and the imposition of economic sanctions in particular, start to change and give way to more constructive relations and mutual respect. Continuing with the pressure track of these past years will strengthen the belief in a significant part of the Iranian public that the United States is not genuinely interested in resolving the conflict.
Recent presidential election: Using the limited opportunity that the Iranian electoral system provides the majority of the people of Iran have expressed their desire for genuine change in all aspects of politics, including the country’s foreign policy, and ending the economic hardship that the policies of the previous government imposed on them. We believe that remaining indifferent to this change and continuing with the policies of the last decade, intensification of sanctions and further efforts to cut off Iran’s ties to the international community and world markets, will lead a significant part of the people in Iran to doubt whether the Unites States is seriously interested in the diplomatic resolution of the conflict with Iran.
Economic sanctions: Economic sanctions have been the key factor in creating a situation in which the purchasing power of more than half of Iranian households has been significantly reduced over the last two years. The sanctions have adversely affected the manufacturing and export sectors of the Iranian economy and significantly reduced employment and investment in the civilian sectors such as automotive, steel, petrochemical industries and even the construction sector.
Mr President!
All Iranian people, including the families of political prisoners and especially the low income groups, are suffering under the burden of rampant inflation and shortages of medical supplies and other basic necessities of life. The sanctions have now turned into a collective punishment imposed on the Iranian people as a whole, not the government only. The national economy has shrunk over the past couple of years and the strength of Iran as a nation-state is being reduced.
The practical outcome of the intensification of sanctions and failure in achieving a mutually acceptable solution to the conflict between Iran and the United States will be further polarization and deepening of animosities. This will further undermine regional and international security.
Continuing along this path, as intended by the proponents of the recent legislation in the US congress will lead to a de facto embargo of Iran which is the first step in declaring a real war. The Nuclear Iran Prevention Act (passed on 31 July 2013, four days before the inauguration of President Rouhani) is the most recent example of these efforts. In such a war, supporters of the cause of democracy in Iran, people like us, who have paid the price of our belief in civil and political rights and liberties with the suffering our families have had to endure and the years of our lives spent in prison, will defend the independence and territorial integrity of Iran. Opposing democrats and popular forces in Iran has been tried in the past by the United States in the 1953 coup d’état against the government of Mohammad Mossadeq, and as a politician well informed of that sixty-year story you know how that regime change effort in Iran has affected relations between our two countries to this day.
Mr Presisdent!
We know and appreciate the fact that your administration has been pursuing a policy towards Iran that is both in form and content different from the policies advocated by some hard-line members of the Republican majority in the US House of Representatives. But we see at the same time that the practical results of such policies are reflected in legislation passed by the US congress that you have had to sign as part of larger deals with the republican controlled House related to tax exemptions and sequestration. The Iran Freedom And Counter-Proliferation Act, passed on 2 January 2013 and enacted fifteen days after the election of Iran’s moderate president, is the most recent case.
Critical evaluation of the past: Perhaps it is prudent to critically evaluate the flawed policy of the Bush administration towards the government of President Khatami. In addition to complicating the nuclear issue that was much easier to resolve then, the outcome of that policy was strengthening a senselessly extremist political current in Iran and adding huge barriers to the resolution of the nuclear challenge. Today’s impasse is, to a great extent, the outcome of that policy. An honest review of the turbulent past decade in the Middle East will make it easier to see that such a policy did not yield positive results.
Adopting a failed approach will further complicate the situation and will make the resolution of the conflict even harder to achieve.
Some people might believe that sanctions will promote democratization in Iran. We disagree with such a view. We think democracy is the desired end of indigenous developments. But sanctions and imposing hardship on the people and putting pressure on a new government that is moving, within the limits of possibility offered by the larger political system in Iran, in the direction of strengthening democratic trends is not the right course of action. The outcome of such a policy will, once again, be aiding extremism in indirect ways and weakening the rekindled democratic movement in Iran.
Iran needs stability and hope in order to be able to tread its course towards moderation and democracy inside the country, and reducing tensions and constructive engagement in its foreign relations. The hope and enthusiasm that the presidential election brought about will crumble under the weight of the devastating effects of the sanctions on people’s lives and the Iranian economy. The result will be radicalism and more constraints in domestic politics and dangerous prospects for regional security and International peace.
Imposing sanctions and unjustified hardship on the Iranian people and targeting the entire economy and the basic needs of the people violates the fundamental rights of our citizens. We believe that such actions are incongruent with universal human rights principles and the spirit of the US constitution and its amendments.
Mr. President!
We believe it is time to replace sanctions with an effort to achieve a mutually acceptable resolution of the nuclear issue. To achieve such an end and given the chronic nature of the deep-rooted conflict, all sides concerned should strive for a dignified solution in which no party will be considered the loser. Such a solution should be based on genuinely addressing international concerns about Iran’s nuclear program by the Iranian government on the one hand and acknowledging the legitimate rights of Iran to peaceful nuclear energy, in compliance with international legal standards, by the US and the West on the other.
We, therefore, urge your administration and the new government in Iran to employ all possible means to build trust and ensure the success of diplomacy. We also demand an end to resorting to measures, through legislation or otherwise, that endanger the prospects of fruitful negotiations, reduce the possibility of the effective lifting of sanctions and make impossible the achievement of a permanent solution for the nuclear issue. We believe such a course of action characterized by good will and serious intentions in achieving a negotiated end to the conflict will allow both sides to move towards a brighter future instead of remaining frozen in the dark past. We hope the opportunity created by the Iranian people and reflected in the electoral victory of President Rouhani will be seized appropriately by the United States. We also hope reciprocal good will and adoption of appropriate measures by the new government in Iran will open a new window of understanding and constructive engagement between Iran and the United States in a way that the interests of both nations will be better served.
Signatories
1. Mohsen Mirdamadi, chairman of the national security and foreign policy committee of the sixth Iranian parliament, general secretary of Iran’s Islamic Participation Front
2. Mohsen Aminzadeh, deputy foreign minister under the reformist government of President Khatami
3. Mostafa Taajzaadeh, deputy minister of the interior under the reformist government of President Khatami
4. Faezeh Hashemi, Sixth Majles deputy and head of the Women’s Sport Organization
5. Abolfazl Ghadyaani, political activist and senior member of the Islamic Revolution’s Mojahedin Organization
6. Seyed Alireza Beheshti, former secretary of the cabinet and senior advisor to Mir Hossein Mousavi
7. Alireza Rajaie, political activist (National-Religious Current) and secretary of the Iranian Journalists’ Union
8. Abdollah Mo’meni, Spokesman of the Organization of Iranian University Graduates (Advar-e Tahkim-e Vahdat) and head of Mahdi Karroubi’s Free Citizen election campaign
9. Mohammad Amin Hadavi, former member of the Representatives of the Tehran Chamber of Commerce
10. Feyzollah Arabsorkhi, deputy minister of commerce under the reformist government of President Khatami
11. Masood Pedram, political activist (National-Religious Current), political researcher
12. Mohammad Sadegh Rabbani Amlashi, former deputy chairman of Iran’s Nuclear Energy Agency
13. Jiela Baniyaghoob, journalist and civil society activist
14. Narges Mohammadi, human rights activist and secretary of the Center for Defenders of Human Rights
15. Isa Saharkhiz, journalist and political activist
16. Bahman Ahmadi Amooyee, journalist
17. Keyvan Samimi, political activist (National-Religious Current) and journalist
18. Mehdi Mo’tamedi-Mehr, member of the political Bureau of Iran Liberation Movement
19. Emad Behavar, political activist and senior member of Iran Liberation Movement
20. Hasan Asadi Zeydabadi, senior human rights expert, member of the Organization of Iranian University Graduates (Advar-e Tahkim-e Vahdat)
21. Bahareh Hedayat, member of the central committee of Iran’s Student Union (Tahkim-e Vahdat)
22. Omid Kowkabi, PhD graduate of nuclear physics from Texas University at Austin
23. Farshid Fathi, Christian pastor
24. Masood Bastani, journalist
25. Mehdi Mahmoodian, political activist
26. Mohammad Seddiq Kaboodvand, CEO, Kurdistan Human Rights Organization
27. Mehdi Tahaghoghi, political activist, university professor, member of the Islamic Revolution’s Mojahedin Organization
28. Seyed Ahmad Hashemi, former director general under the reformist government or President Khatami
29. Siyavosh Hatam, senior member of Iran’s Student Union (Tahkim-e Vahdat)
30. Mostafa Nili, student activist
31. Mostafa Badkoubeyee, poet and critic
32. Rahman Ghahramanpour, university professor and researcher at the Strategic Studies Center, Expediency Council
33. Hosein Ronaghi Maleki, human rights activist, critical blogger and member of the Countering Censorship in Iran
34. Abolfazl Abedini, human rights activist
35. Ali Khodabakhsh, press activist and former deputy Agriculture Jahad minister
36. Mehrdad Sarjooyee, journalist
37. Mohammad Hasan Yousefpour Seyfi, human rights and children’s rights activist
38. Mehdi Khodayee, human rights activist
39. Mansoor Taghipour, human rights activist
40. Amin Chalaki, political activist
41. Alireza Seyedian, Christian pastor
42. Mostafa Bordbar, Christian convert
43. Ali Nazeri, Dentist, head of the Green Civil Society
44. Seyed Mahmood Bagheri, Teachers Guild activist
45. Mehdi Tajik, student activist and social protestor
46. Jafar Ganji, political activist
47. Ebrahim Banoli Zeydi, cultural activist and social protestor
48. Hosein Zarini, social protestor
49. Arash Saghar, journalist
50. Mostafa Rismanbaf, student activist and social protestor
51. Mohammad Ebrahimi, social protestor
52. Behzad Arabgol, social protestor
53. Kamiyar Parsa, university student and social protestor
54. Hamid Karvasi, social protestor
55. Nader Jani, social protestor
Guardian
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید