هدف این مقاله، بررسی شرایط کنونی ایران و ضرورت اتحاد نیروهای جمهوریخواه و دموکرات برای ایجاد یک
تغییر ساختاری در کشور است. با استفاده از تحلیل شرایط کنونی و ارائه پیشنهاداتی برای شروع همکاری، این مقاله قصد دارد گامی در راستای شکلگیری جبههای متحد و قدرتمند برای تغییر آینده ایران بردارد.
مقدمه: تحلیل وضعیت کنونی ایران
ایران امروز در شرایطی بحرانی قرار دارد. رژیم حاکم، که بیش از چهار دهه از عمر آن میگذرد، در ضعیفترین موقعیت خود از زمان آغاز انقلاب اسلامی در سال هزار و نهصد و پنجاه و هشت قرار دارد. ضعف این حکومت ناشی از سیاستهای داخلی اشتباه، ناکارآمدی اقتصادی، فساد گسترده و بیاعتمادی عمومی است. از سوی دیگر، نارضایتیهای اجتماعی و مقاومت مردم در برابر قوانین سختگیرانهای همچون حجاب اجباری و سرکوب آزادیهای مدنی، روز به روز بیشتر میشود.
در کنار این ضعفهای درونی، رژیم اسلامی با بحران مشروعیت در سطح بینالمللی مواجه است. فشارهای بینالمللی و نارضایتی از سیاستهای منطقهای آن باعث شده است که رژیم در موضع دفاعی قرار گیرد. اما با وجود این ضعفها، هنوز سیستم حاکم در قدرت باقی مانده است و هرگونه جنبش مردمی یا سیاسی که تلاش میکند به آن فشار وارد کند، با مانعهای جدی از سوی رژیم و همچنین رقبای خود در خارج از کشور روبهرو میشود. از همه مهمتر همانطور که از شواهد هم پیداست، اینکه توافقی پشت پرده میان سامانه پادشاهی و حوزه اخوندی صورت گرفته است. با توجه به شرایط کنونی در ایران و نگرانیهایی که درباره احتمال انتقال قدرت از نظام اسلامی به سیستم پادشاهی وجود دارد، نیروهای جمهوریخواه و دموکرات باید از هر فرصتی استفاده کنند تا به توافقاتی برسند و همکاری نزدیکی داشته باشند. اگر این نیروها نتوانند بهطور مؤثر و هماهنگ عمل کنند، ممکن است که دوباره عرصه را به نیروهایی واگذار کنند که اصول دموکراتیک و سکولار را دنبال نمیکنند.
نیاز به اتحاد نیروهای جمهوریخواه و دموکرات
در چنین شرایطی، اپوزیسیون جمهوریخواه و دموکرات ایران باید به طور جدی به همگرایی و اتحاد بپردازد. این اتحاد نه تنها برای مقابله با رژیم اسلامی، بلکه برای جلوگیری از بازگشت به یک حکومت پادشاهی و غیر دموکراتیک لازم است. نیروهایی که خود را طرفدار جمهوریخواهی و دموکراسی میدانند، باید با کنار گذاشتن اختلافات جزئی، در یک جبهه متحد وارد عمل شوند.
بدون شک، این اتحاد باید بر مبنای اصول دموکراسی و سکولاریسم استوار باشد. یک ایران دموکراتیک، تنها زمانی ممکن است که همه نیروهای اپوزیسیون جمهوری خواه دمکرات چه در داخل و خارج از کشور در کنار هم قرار بگیرند و برای یک آینده آزاد و برابر مبارزه کنند.
ایجاد اعتماد برای همکاری و همیاری
اما چالش اصلی در این مسیر، ایجاد اعتماد میان این گروههاست. عدم اعتماد متقابل و تفرقههای ایدئولوژیک، همواره مانعی برای شکلگیری یک جبهه متحد بوده است. اما زمان آن رسیده است که از این اختلافات عبور کنیم و با ایجاد ساز و کارهایی برای همکاری، قدمی بزرگ در راستای رسیدن به یک دوران گذار دموکراتیک برداریم.
اتحاد نیروهای جمهوریخواه و دموکرات
در شرایط بحرانی کنونی، هرگونه تفرقه یا اختلاف در صف اپوزیسیون میتواند به نفع رژیم حاکم تمام شود. لذا، اولین قدم اساسی در این مسیر، متحد کردن نیروهای جمهوریخواه، دموکرات و سکولار است. همه گروههایی که به آیندهای دموکراتیک و سکولار برای ایران اعتقاد دارند، باید با کنار گذاشتن اختلافات فرعی، در راستای هدفی مشترک همکاری کنند. این همکاری میتواند در سطحهای مختلف، از تنظیم یک سند مشترک دوران گذار تا ایجاد نهادهای میاندورهای، صورت گیرد.
تجربههای پیشین نشان دادهاند که اختلافات در این جبهه به هیچوجه به نفع کشور نیست. اگر نیروهای جمهوریخواه و دموکرات نتوانند به سرعت در این دوران حساس به یک اتحاد مستحکم دست یابند، شکافها و اختلافات داخلی میتواند به تجزیه و تضعیف آنها منجر شود.
ضرورت تشکیل سند دوران گذار
برای آنکه این اتحاد به نتیجه برسد، تنظیم یک سند دوران گذار از اهمیت ویژهای برخوردار است. سندی که در آن اصول و اولویتهای کلیدی برای دوران گذار از جمهوری اسلامی به یک جمهوری دموکراتیک و سکولار مشخص شود. این سند باید انعطافپذیر باشد تا بتواند بازخوردها و نظرات مختلف را دربر بگیرد، ولی در عین حال اصول و مبانی مشترک را که همه طرفین بر آن توافق دارند، به وضوح مطرح کند.
هدف از تنظیم این سند، نشان دادن عزم و اراده اپوزیسیون برای گذار از وضعیت کنونی و ایجاد یک آینده دموکراتیک است. در این روند، حضور جوامع مدنی، سازمانها، و افراد مختلف از درون و بیرون ایران بسیار مهم است.
نقش جامعه مدنی در ایران
جامعه مدنی ایران، علیرغم سرکوبهای گسترده، همچنان در حال رشد و توسعه است. از اعتراضات زنان علیه حجاب اجباری گرفته تا تلاشهای فعالان مدنی برای حقوق بشر، این جامعه نشان داده است که در برابر فشارهای رژیم اسلامی مقاوم است. در این راستا، باید به طور مستمر این جوامع را حمایت کنیم و ظرفیتهای موجود در داخل کشور را در فرآیند انتقال قدرت به نفع دموکراسی به کار ببریم.
چالشها و راهکارها
با این حال، چالشهای زیادی وجود دارد که باید به آنها توجه کنیم. یکی از این چالشها، عدم وجود یک جبهه متحد و هماهنگ در اپوزیسیون است. در این زمینه، بایستی از طریق اعتمادسازی، همکاریهای مشخص و ایجاد فضای گفتوگو میان گروههای مختلف اپوزیسیون، به تدریج شکافها را از میان برداشت.
این کار نیاز به آغاز از سطحی پایهای دارد؛ یعنی بر اساس نظرات و خواستههای مشترک، و با حفظ احترام به تنوع فکری، باید یک برنامهی عملیاتی جهت انتقال قدرت به یک جمهوری دموکراتیک و سکولار تنظیم شود.
نتیجهگیری:
در نهایت، تغییرات ساختاری در ایران فقط از طریق همکاری و اتحاد نیروهای جمهوریخواه و دموکرات ممکن است. برای رسیدن به این هدف، نخستین گام، کاهش شکافها و اختلافات در صف اپوزیسیون است. ایجاد سند دوران گذار، بهعنوان نقطه شروع، میتواند عاملی باشد که این اتحاد را ممکن سازد. در این مسیر، ایجاد اعتماد میان گروههای مختلف، همکاریهای هماهنگ و استفاده از ظرفیتهای جامعه مدنی ایران از مهمترین ارکان موفقیت خواهد بود. تنها از این طریق است که میتوان به دوران جدیدی در ایران رسید، دورانی که در آن دموکراسی، حقوق بشر و آزادی به حاکمیت برسند.
نویسنده با طرح این مقاله، تمام نیروهای جمهوریخواه، دموکرات و سکولار را به چالش میطلبد تا با صداقت و شهامتپیشقدم شوند و برای یک همیاری و همکاری عملی در صفوف جمهوریخواهان دموکرات سکولار اعلام آمادگی کنند.
در شرایطی که ایران در یک پیچ تاریخی سرنوشتساز قرار گرفته است، مسئولیت نیروهای آزادیخواه و تحولطلب بیش از هر زمان دیگری سنگین است. اگر اپوزیسیون جمهوریخواه و دموکرات بخواهد نقشی تعیینکننده در آینده ایران ایفا کند، باید گام نخست را برای اتحاد و انسجام بردارد. امروز، بیش از هر زمان دیگر، ایران نیازمند یک نیروی بدیل نیرومند است که بتواند دوران گذار را از چنگال رژیم اسلامی به یک نظام دموکراتیک و سکولار تسریع کند.
باشد که با این اقدام تاریخی و مؤثر، شور امیدی در دل مردم رنجدیده ایران ایجاد شود و آنان را به آیندهای روشنتر و عادلانهتر امیدوار سازد.
ر-کاظمی
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید