آن زمان ها که مدرسه میرفتیم وقتی به واژگانی چون « خواب » و « خواهر» میرسیدیم با ترس و لرز به آقا معلم مان می گفتیم : آقا اجازه؟ چرا «خاب » را خواب می نویسیم؟ چرا « خاهر » را خواهر مینگاریم؟ نکند خاهر مان شوهر کرده رفته خانه شوهر بچه ای بنام « واو » پس انداخته؟ پس چرا خانه را «خوانه »نمی نویسیم؟یعنی بین کلمات هم تبعیض نژادی است؟ یعنی بعضی کلمات را ‌والده آقا مصطفی زاییده بعضی ها را کنیز حاجی ملا باقر؟

آقا معلم مان اگر سواد درست حسابی داشت ( که معمولا نداشتند ) برایمان توضیح میداد که این واو‌ را « واو معدوله » میگویند ؛ یعنی واوی که نوشته میشود اما خوانده نمیشود! اگر هم سوادش مثل سواد مرحوم مغفور آقای لکوموتیر و آقای قالیباف و آقای حریر باف و وزیر خارجوی! جمهوری اسلامی و نمایندگان فداکار مجلس شورای ملایان نم نکشیده بود چند تا مثال از «المعجم » برای مان میآورد و میگفت مرحوم قیس رازی این واو معدوله را «واوِ اِشمام ضمه» خوانده است و بدین ترتیب سرو‌ته قضیه را هم میآورد و ما هم دیگر جرات نمیکردیم مته به خشخاش بگذاریم بگوییم : آقا اجازه؟ اگر خواهر را خاهر بنویسیم چطور میشود؟ آسمان زمین میآید؟ نکند دیگر برای خاهر مان شوهر پیدا نمیشود طفلکی بی شوهر میماند؟

گذشت و گذشت تا اینکه ما قد کشیدیم و یواش یواش پیر شدیم و در سایه پر نعمت و پر برکت حکومت عزیز اسلامی روزگار گذراندیم و فهمیدیم که ای آقا! این واو معدوله دو سه تا خاهر و مادر و عمه جان و خاله جان و‌پسر عمه جان هم دارد که اسم شان «آزادی »و «دموکراسی » و «عدالت » و «حقوق فردی » و « آزادی بیان » واینحرفهاست که در قانون اساسی نوشته میشوند اما خوانده نمی شوند.

حالا فهمیدید واو معدوله یعنی چه؟ پس بروید خوش باشید.

« گیله مرد »