به گفته وینی بیان‌بیما، مدیر اجرایی برنامه سازمان ملل متحد در زمینه ایدز،«مبارزه جهانی با ویروس ایدز بزرگ‌ترین پسرفت خود در چند دهه اخیر را تجربه کرده است».

همزمان با روز جهانی ایدز، اول دسامبر، تازه‌ترین گزارش منتشر شده از سوی سازمان ملل نشان می‌هد که در سیزده کشور، تعداد افرادی که تازه تحت درمان قرار گرفته‌اند کاهش یافته است.

در اتیوپی و جمهوری دموکراتیک کنگو گزارش‌هایی از کمبود تامین منابع ارائه شده که هم تست‌های غربالگری و هم دسترسی به داروهای ضد این ویروس را تحت تاثیر قرار داده است.

همچنین در نیجریه توزیع وسایل پیشگیری از انتقال این بیماری از طریق جنسی ۵۵ درصد کاهش یافته است که خود عاملی در سرعت یافتن رشد مجدد این بیماری است.

از سوی دیگر گزارش سازمان ملل نشان می‌دهد  سازمان‌های جامعه‌محور که تاکنون هسته اصلی مبارزه با ویروس بوده‌اند، به شدت آسیب دیده‌اند و بیش از ۶۰ درصد از آنهایی که توسط زنان اداره می‌شوند مجبور به تعلیق برنامه‌های حیاتی خود شده‌اند.

اکنون در جهان حدود ۴۰ میلیون  و هشتصد هزار نفر با بیماری ایدز زندگی می‌کنند. سال گذشته، یک میلیون و سیصد هزار مورد عفونت جدید ثبت شد و ۹ میلیون و دویست هزار نفر از این افراد هنوز به درمان‌های ضد ویروس دسترسی ندارند.

 وینی بیان‌ییما تأکید می‌کند: «ایدز هنوز پایان نیافته است»

او همچنین با یک فراخوان فوری، خواستار بسیج بین‌المللی شده است.

در حالی که صندوق جهانی مبارزه با ایدز، مالاریا و سل نیاز خود برای سه سال آینده  را ۱۸ میلیارد دلار برآورد کرده تاکنون تنها کمی بیش از ۱۱ میلیارد دلار جمع‌آوری کرده است،.

رادیو بین‌المللی فرانسه همچنین به نقل از یزدان یزدان‌پناه، مدیر آژانس ملی تحقیقات درباره ایدز و بیماری‌های نوظهور، این وضعیت را متناقض می‌نامد و از آن به عنوان یک «دوگانگی» یاد می‌کند که از یک سو، پیشرفت‌های مهم درمانی دارد و از سوی دیگر، ظرفیت اجرای آنها تضعیف شده است.

به گفته او داروهای ضد ایدز با اثر طولانی اکنون در دسترس هستند و به جای مصرف روزانه یک قرص، بیماران می‌توانند فواصل دوزها را طولانی‌تر کنند: «می‌توان هر دو ماه یک بار مصرف کرد»؛ این موضوع پذیرش درمان را افزایش می‌دهد: «۴۳ درصد از افراد مبتلا به ایدز این درمان‌های طولانی‌مدت را در اولویت‌های اولیه خود قرار می‌دهند، حتی پیش از معیارهایی مانند عوارض جانبی یا اندازه قرص.»

هرچند  به گفته او اگر سیستم‌های بهداشتی توان اجرایی نداشته باشند، این پیشرفت‌ها ممکن است تنها نظری باقی بمانند.

  در سال ۲۰۲۵، کمک جهانی به توسعه در زمینه سلامت ۲۲ درصد کاهش یافته است که با کاهش یا توقف برنامه‌های آمریکایی همراه بوده است.

یزدان یزدان‌پناه می‌گوید: «مشکل، شدت این وضعیت است. باید با آن مقابله کرد. اما در عین حال، این وابستگی به آمریکا در زمینه تحقیقات و مداخله درباره بیماری ایدز نیز طبیعی نیست. مشکل با اکوسیستم ما وجود دارد و باید در این مورد فکر کنیم».

 آژانس تحقیقات درباره ایدز وابسته به سازمان ملل خواستار بازنگری در مدل تامین مالی بین‌المللی است و تاکید کرده که کشورهای بیشتر آسیب‌دیده باید منابع خود را به اینکار اختصاص دهند: «در غیر اینصورت، به جای پایان دادن به اپیدمی اچ.آی.وی  تا سال ۲۰۳۰، جامعه بین‌المللی تنها می‌تواند آن را کنترل کند. و حتی بدتر، اگر مسیرهای مالی در وضعیت فعلی باقی بمانند، برنامه سازمان ملل پیش‌بینی می‌کند که میزان ابتلا به این بیماری تا سال ۲۰۳۰ دوباره افزایش یابد.»