روزنامه وست‌دویچه آلگماینه سایتونگ، در گزارشی نوشت تیمی از باستان‌شناسان به سرپرستی فریدون بیگلری در سال ۲۰۱۹ بیش از ۱۱ هزار قطعه استخوان حیوانی را در این غار کشف کردند؛ بقایایی که به‌طور استثنایی سالم مانده و تصویری کم‌نظیر از تنوع زیستی زاگرس در ده‌ها هزار سال گذشته ارائه می‌دهد.

مطالعات جدید نشان می‌دهند این بقایا شامل طیفی وسیع از شکارچیانی چون خرس، گرگ و کفتار تا گونه‌های اهلی مانند گوسفند و بز است.

• 

  مستند «دربند»: تلاش برای شناساندن میراث ایران در بیرون از مرزهای کنونی‌اش

نشانه‌های حضور انسان، از شکارچیان دوران پارینه‌سنگی تا جوامع شبانی نوسنگی

بر اساس این گزارش، لایه‌های باستان‌شناسی غار وزمه تنها به حیوانات محدود نیست.

استخوان‌های سوخته، شواهد اهلی‌سازی حیوانات و نشانه‌های استقرار انسانی، حاکی از آن است که این غار به‌طور متناوب از سوی گله‌داران نوسنگی در حداقل ۷۰ هزار سال پیش مورد استفاده قرار گرفته است.

این غار در دوره‌های مختلف تاریخی، محلی برای توقف یا زندگی کوتاه‌مدت انسان بوده است.

به گفته پژوهشگران، تنوع گونه‌های به‌دست آمده در وزمه، «هیچ مشابهی در فلات ایران ندارد» و نشان‌دهنده «تعامل پیچیده انسان و محیط در ده‌ها هزار سال گذشته» است.

در کنار این یافته‌ها، کشفیات پیشین، از جمله دندان یک کودک نئاندرتال و اسکلت یک فرد از دوره نوسنگی، نشان می‌دهد غار وزمه از دوره پارینه‌سنگی میانی تا هولوسن، محل رفت‌وآمد جمعیت‌های مختلف انسانی بوده است.

• 

  ثبت جهانی هگمتانه، پایتخت سه‌هزار ساله ایران

غار وزمه، یک تاریخ‌نگار طبیعیِ بی‌وقفه

بر اساس این گزارش، غار وزمه یک گزارش پیوسته از تغییرات اقلیمی، زیستی و فرهنگی منطقه ارائه می‌دهد و بقایای حیواناتی مثل شیر غارنشین و گاو وحشی (اورخش)که امروز منقرض شده‌اند، این غار را به یک «موزه طبیعی» تبدیل کرده است.

به گفته بیگلری، غار وزمه یک «خط زمانی بدون وقفه» از حضور انسان، انقراض حیوانات، تغییرات آب و هوایی و تحول جوامع ارائه می‌کند. مشخصه‌ای که این مکان را به «یکی از کلیدی‌ترین آرشیوهای تاریخ انسان در غرب آسیا» تبدیل کرده است.