مقام‌های جمهوری اسلامی معمولا قطع اینترنت در زمان جنگ یا دوره‌های ناآرامی سراسری را به‌عنوان اقدامات امنیتی اضطراری توصیف می‌کنند، اما به نظر می‌رسد انگیزه‌ها گسترده‌تر باشد.

از محافظت از زیرساخت‌های دیجیتال در برابر حملات سایبری گرفته تا مدیریت روایت جنگ، جلوگیری از ناآرامی‌ها و مقابله با آنچه مقام‌ها «جنگ اطلاعاتی» می‌نامند، قطع اتصال به اینترنت به بخش تکرارشونده‌ای از دستورکار حکومت در زمان بحران تبدیل شده است.

این الگو نشان می‌دهد که جنگ‌ها اکنون به ‌طور هم‌ زمان در میدان‌های نبرد، شبکه‌های دیجیتال و عرصه افکار عمومی جریان دارند. این موضوع همچنین توضیح می‌دهد که چرا برای مقام‌های ایرانی، کنترل اینترنت به‌طور فزاینده‌ای در زمان بحران یک ضرورت راهبردی تلقی می‌شود.

حملات سایبری و جمع‌آوری اطلاعات

در زمان درگیری نظامی، مقام‌های ایرانی اغلب استدلال می‌کنند که محدود کردن دسترسی به اینترنت یک اقدام دفاعی و امنیتی است.

چند ساعت پس از آغاز جنگ کنونی با آمریکا و اسرائیل که شامل حملات به دفتر رهبر جمهوری اسلامی ایران و دیگر مکان‌های دولتی و نظامی بود، رسانه‌های ایرانی گزارش دادند که چندین خبرگزاری وابسته به دولت و پلتفرم‌های آنلاین ایرانی نیز هدف حملات سایبری قرار گرفته‌اند.

پس از این گزارش‌ها، قطع اینترنت به سرعت رخ داد و تقریبا همه رسانه‌های خبری داخلی و وب‌سایت‌های رسمی را از دسترس خارج کرد.

با توجه به این‌ که عملیات سایبری اکنون در کنار جنگ نظامی جریان دارد، مقام‌ها معتقدند محدود کردن اینترنت می‌تواند آسیب‌پذیری‌های احتمالی را کاهش دهد. محدود کردن ترافیک اینترنت خارجی می‌تواند تلاش برای حملات سایبری علیه زیرساخت‌های حیاتی مانند سامانه‌های بانکی، شبکه‌های نظامی و تاسیسات انرژی را دشوارتر کند.

ادامه در بی‌بی‌سی مانیتورینگ