در این بیانیه، ریشه این وضعیت در دهه‌ها حاکمیت جمهوری اسلامی دانسته شده که با خصوصی‌سازی‌های رانتی، نابودی تولید، تحمیل دستمزدهای زیر خط فقر و سرکوب سیستماتیک هرگونه تشکل مستقل کارگری، جامعه را به مرز فروپاشی کشانده است.

کنفدراسیون کار ایران تاکید کرده که این ساختار نه‌تنها پاسخی به بحران نداده، بلکه با سرکوب، زندان، شکنجه و اعدام، هر صدای اعتراضی را در نطفه خفه کرده است.

این بیانیه با اشاره به خیزش‌های اجتماعی سال‌های اخیر، به‌ویژه اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴، آن‌ها را بیانگر حضور طبقه کارگر و اقشار فرودست در میدان برای یک تغییر بنیادین ارزیابی کرده است.

از فقر و سرکوب تا قتلگاه دی‌ماه

در ادامه این بیانیه آمده است که طی پنج دهه گذشته، سیاست‌هایی چون خصوصی‌سازی‌های رانتی، نابودی تولید، دستمزدهای «چندین برابر زیر خط فقر»، بیکاری گسترده و سرکوب سیستماتیک تشکل‌های مستقل کارگری، شرایطی را رقم زده که در آن طبقه کارگر نه‌تنها از حداقل‌های معیشتی محروم شده، بلکه از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی و اجتماعی نیز بی‌بهره مانده است.

به‌گفته کنفدراسیون، جمهوری اسلامی در تمام این سال‌ها نه‌تنها پاسخی به این وضعیت نداده، بلکه با تشدید سرکوب و استفاده از ابزارهایی چون زندان، شکنجه و اعدام، هر صدای اعتراضی را خاموش کرده است.

در بخش دیگری از این بیانیه، اعتراضات دی‌ماه ۱۴۰۴ به‌عنوان نقطه عطفی در حضور طبقات فرودست در عرصه عمومی توصیف شده است.

این اعتراضات که با مطالبات معیشتی آغاز شد، به‌سرعت ماهیتی سیاسی و رادیکال یافت و به چالشی مستقیم علیه کلیت نظام حاکم تبدیل شد.

بر اساس این بیانیه، این خیزش در میان «سرکوبی بی‌سابقه» و قطع سراسری اینترنت، به «قتلگاهی تمام‌عیار» بدل شد؛ جایی که به‌گفته کنفدراسیون کار ایران، در عرض تنها دو روز، ده‌ها هزار معترض، عمدتا از میان کارگران و اقشار فرودست، به‌دست ماشین سرکوب جمهوری اسلامی قتل‌عام شده‌اند

این بیانیه این فاجعه را ادامه منطقی حاکمیتی دانسته که بقای خود را بر نابودی جامعه بنا کرده است.

هم‌زمان، سندیکای کارگران شرکت نیشکر هفت‌تپه، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکل‌های کارگری، کارگران بازنشسته خوزستان و گروه اتحاد بازنشستگان، در بیانیه‌ای مشترک به مناسبت روز جهانی کارگر تاکید کردند هیچ نیرویی قادر نیست میلیون‌ها کارگری را که بیش از پیش به آگاهی طبقاتی دست می‌یابند و متحد و سازمان‌یافته می‌شوند، درهم بشکند.

این چهار تشکل مستقل کارگری و بازنشستگان همچنین اعلام کردند هر شکستی که کارگران متحمل می‌شوند، به شکل‌گیری مبارزان جدید در صفوف این جنبش می‌انجامد و هم‌زمان چشم توده‌های گسترده‌تری را به امکان یک زندگی متفاوت می‌گشاید و آن‌ها را برای مبارزات تازه آماده می‌کند.

جنگ، ویرانی و ضرورت سازمان‌یابی مستقل

کنفدراسیون کار ایران همچنین به تاثیر جنگ و مداخله نظامی خارجی بر وضعیت کارگران اشاره کرده و نوشته است که حملات گسترده به زیرساخت‌های صنعتی، انرژی و مراکز تولیدی، مستقیما زندگی و امنیت کارگران را هدف قرار داده است.

در این بیانیه آمده است که کارگران، بدون هیچ‌گونه حفاظت، در محیط‌های کاری ناامن و در معرض حملات و بمباران، وادار به ادامه کار هستند یا با تعطیلی محل کار، بیکاری و گرسنگی مواجه می‌شوند؛ وضعیتی که به‌گفته این نهاد، بحران اجتماعی را تعمیق کرده است.

در ادامه، کنفدراسیون کار ایران تاکید کرده که مسئولیت اصلی وضعیت فاجعه‌بار کنونی بر عهده جمهوری اسلامی است؛ حکومتی که طی دهه‌ها با سرکوب جامعه، تخریب اقتصاد و کشاندن منطقه به چرخه‌ای از جنگ و تنش، شرایطی را رقم زده که زندگی مردم ایران به این نقطه بحرانی رسیده است.

این نهاد در عین حال تاکید کرده مداخله نظامی خارجی نیز نه راه‌حل، بلکه عاملی در تشدید این فاجعه و تعمیق ویرانی و ازهم‌پاشیدگی اجتماعی است.

در پایان این بیانیه آمده است که اول ماه مه صرفا یک روز یادبود نیست، بلکه «اعلام یک ضرورت تاریخی» برای پایان دادن به نظمی است که بر استثمار، سرکوب و مرگ بنا شده و آغاز مبارزه‌ای سازمان‌یافته برای ساختن جامعه‌ای آزاد، برابر و انسانی است.

از: ايران اينترنشنال