رییس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از مهاجرت و خروج شماری از اعضای هیئت‌علمی این دانشگاه خبر داده است؛ روندی که به خالی‌شدن برخی موقعیت‌های آموزشی و تخصصی منجر شده است.

محمداسماعیل قیداری روز پنج‌شنبه ۵ شهریور ۱۴۰۵ به خبرگزاری ایسنا گفت که در پی خروج نیروها، جذب اعضای هیئت‌علمی در این دانشگاه امسال نسبت به سال گذشته ۲۰ درصد افزایش یافته است.

به گفته قیداری، بخشی از ظرفیت‌های دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در سال گذشته نیز به‌دلیل خروج نیروها خالی مانده بود.

رییس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی گفته است جذب نیرو متناسب با نیازهای آموزشی و تخصصی انجام خواهد شد تا فعالیت‌های آموزشی و درمانی دانشگاه با کمبود نیروی متخصص مواجه نشود.

اظهارات او در حالی مطرح شده است که مقام‌ها و فعالان حوزه سلامت بارها درباره افزایش مهاجرت پزشکان، پرستاران و دیگر نیروهای متخصص از ایران هشدار داده‌اند.

آذر کیانی‌نژاد، نایب‌رییس کمیسیون سلامت اتاق بازرگانی خراسان رضوی، پیش‌تر مهاجرت پزشکان جوان و متخصصان را یکی از نگرانی‌های مهم نظام سلامت ایران دانسته بود.

او گفته بود حفظ پزشکان در ایران مستلزم ایجاد فرصت‌های واقعی برای رشد حرفه‌ای، مشارکت در سیاست‌گذاری، توسعه فناوری‌های پزشکی، فعالیت در شرکت‌های دانش‌بنیان و دسترسی به جایگاه‌های مدیریتی است.

کیانی‌نژاد همچنین به دشواری مسیر حرفه‌ای پزشکان جوان، سال‌های طولانی تحصیل، دوره‌های تخصصی، مسئولیت سنگین کاری و نبود تعادل میان زندگی شخصی و شغلی اشاره کرده بود. به گفته او، این مشکلات برای زنان پزشک با مسئولیت‌های خانوادگی و دسترسی محد‌ودتر به موقعیت‌های مدیریتی همراه شده است.

بحران مهاجرت تنها به پزشکان و اعضای هیئت‌علمی محدود نیست. عباس عبادی، معاون پرستاری وزارت بهداشت، پیشتر اعلام کرده بود که در سال گذشته ۳۸۰ پرستار از ایران مهاجرت کرده‌اند. در همین مدت، ۱۸۰۰ پرستار ترک خدمت کرده و ۸۰۰ نفر نیز استعفا داده‌اند.

عبادی کمبود نیروی انسانی را عامل فرسودگی شغلی، استعفا و مهاجرت پرستاران دانسته و هشدار داده بود که ادامه این وضعیت، امنیت و کیفیت نظام سلامت را تهدید می‌کند.

حقوق و مزایای ناکافی، تاخیر در پرداخت مطالبات، فشار کاری، کمبود تجهیزات و نبود امنیت شغلی از مهم‌ترین دلایلی هستند که پزشکان و پرستاران برای ترک شغل یا مهاجرت مطرح می‌کنند.

خروج نیروهای متخصص، علاوه بر ایجاد کمبود در بیمارستان‌ها و مراکز درمانی، ظرفیت آموزشی دانشگاه‌های علوم پزشکی را نیز کاهش می‌دهد و تربیت نسل بعدی پزشکان و متخصصان را با مشکل روبه‌رو می‌کند.