همین پرسش باعث شده منتقدان از احتمال استفاده از منابع شهرداری برای تأمین هزینه این طرح سخن بگویند. یاسر جبرائیلی نیز در واکنش به برنامه زاکانی نوشته است که با ادامه افزایش نرخ ارز، شهرداری احتمالا ناچار خواهد شد مابه‌التفاوت قیمت‌ها را از منابع خود جبران کند؛ منابعی که در نهایت به بودجه عمومی تهران بازمی‌گردد.

اما ماجرا فقط اقتصادی نیست. بخشی از واکنش‌ها به این طرح، بیش از آن‌که درباره قیمت برنج و روغن باشد، درباره آینده سیاسی زاکانی است. برخی کاربران این سیاست را یادآور شیوه محمود احمدی‌نژاد می‌دانند: طرح‌های مستقیم و ملموس معیشتی، قیمت‌گذاری، وعده خدمات ارزان‌تر و تلاش برای ایجاد ارتباط مستقیم با طبقات تحت فشار اقتصادی.

حتی این پرسش مطرح شده که آیا زاکانی می‌خواهد از شهرداری تهران همان نقشی را بسازد که احمدی‌نژاد دو دهه پیش برای جهش به ریاست‌جمهوری از آن استفاده کرد؛ یعنی تبدیل مدیریت شهری به سکوی پرتاب سیاسی.

یکی از کاربران نوشته است زاکانی «به خاطر رئیس‌جمهور شدن» ممکن است زیرساخت‌های شهرداری را قربانی کند و از مترو و حمل‌ونقل گرفته تا فروشگاه‌های شهروند و میادین تره‌بار را وارد برنامه‌های پرهزینه کند. کاربر دیگری پرسیده پول ایده‌هایی مانند متروی رایگان، کاهش سود فروشگاه‌ها و «تورم صفر» دقیقا از کجا قرار است تأمین شود.

منتقد دیگری این طرح‌ها را «هزینه تبلیغاتی برای خرید محبوبیت به سبک احمدی‌نژاد» توصیف کرده است. در مقابل، برخی نیز می‌گویند حتی اگر پشت چنین برنامه‌هایی انگیزه انتخاباتی باشد، هر اقدامی که واقعا به کاهش فشار معیشتی مردم منجر شود، قابل دفاع است.