منبع تصویر،Courtesy of Arash Sezavar / Kambiz Bagheri
-
- نویسنده,فرج بال‌افکن
- بی بی سی فارسی
آرش سزاوار، عکاس، ترانه‌سرا و آهنگساز دوران طلایی موسیقی پاپ ایران، یکشنبه ۲۶ مهر ۱۴۰۵ در ۸۳سالگی در تهران درگذشت. هنرمندی که ترانه‌هایش با خاطرات چند نسل پیوند خورده‌اند و اکنون با همرسانی آثار او در شبکه‌های اجتماعی، یادش را گرامی می‌دارند.
«نمیاد» با صدای گوگوش، «زندون دل» و «غم تنهایی» با صدای فریدون فروغی، «قصه قلب دورنگ» با صدای نلی و «کی صدا کرد منو» و «سکه ماه» با صدای مرجان، از جمله ترانه‌هایی هستند که نام آرش سزاوار با آنها گره خورده است؛ آثاری که در سال‌های شکوفایی موسیقی پاپ ساخته شدند و برخی از آنها پس از گذشت بیش از نیم قرن همچنان شنیده می‌شوند.
آرش سزاوار با نام اصلی محمدحسن سزاوار خجلی، ۲۴ دی ۱۳۲۲ در شهرستان فریمان خراسان به دنیا آمد و دوران دبستان را در مدرسه غزالی مشهد گذراند. او از نوجوانی برای تأمین معاش به عکاسی روی آورد و در آتلیه‌های عکاسی و محافل هنری فعالیت می‌کرد. سزاوار که از همان سال‌ها به موسیقی و خوانندگی علاقه داشت، در پانزده‌سالگی با راهنمایی عطاالله خرم، آهنگساز و استاد موسیقی، نام «آرش» را برای فعالیت هنری خود انتخاب کرد. عکاسی از هنرمندان و حضور در مجالس موسیقی نیز زمینه آشنایی و همکاری او با چهره‌های شناخته‌شده آن دوران را فراهم کرد.
از عکاسی در عروسی تا همخوانی با ویگن
منبع تصویر،Courtesy of Arash Sezavar
آرش سزاوار سال‌ها بعد در صفحه اینستاگرامش خاطره‌ای از یک مراسم عروسی در سال ۱۳۴۴ نقل کرد؛ شبی که برای عکاسی به مجلس رفته بود، اما فرصتی پیدا کرد تا در حضور ویگن، خواننده سرشناس آن روزگار، آواز بخواند.
او از پیش با خانواده عروس آشنا بود و گاهی در جشن‌های تولد او ترانه‌هایی از ویگن می‌خواند. آن شب که این خواننده اجرای موسیقی مراسم را بر عهده داشت، عروس از او خواست اجازه دهد عکاس مجلس نیز برای مهمانان ترانه‌ای بخواند.
ویگن ابتدا با لحنی شوخ‌طبعانه اما سخت‌گیرانه پذیرفت و گفت اگر عکاس خوب بخواند، خودش با گیتار همراهی‌اش می‌کند، اما اگر بد بخواند، گیتار را بر سرش خراب خواهد کرد و مجلس را ترک می‌کند.
آرش در پاسخ گفت که شاگرد عطاالله خرم، آهنگساز و از استادان موسیقی ویگن است و قرار است خرم او را به رادیو معرفی کند. ویگن هم از او خواست روی صحنه برود.
آرش «بی‌سرانجام» را برای اجرا انتخاب کرد؛ ترانه‌ای با شعر تورج نگهبان و آهنگ بابک افشار که در آن سال‌ها با صدای ویگن طرفداران فراوانی داشت: «در حریر گیسوانت دل زمانی خانه می‌کرد… شکوه‌ها از بی‌قراری با من دیوانه می‌کرد…»
ادامه در
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید