« پارسا زندی »
وقتی جایزه آزادی به ابزاری برای تنفس مصنوعی به اعتبار ازدست‌رفته یک جریان سیاسی تبدیل می‌شود.!!!
درودی از سر تاسف بر قلمی که روزی در رثای آزادی‌خواهان می‌نگاشت و اینک در مدح سایه‌های گذشته، درام می‌کوبد! ای شگفتا از روزگاری که در آن، ثبات قدم متاعی نایاب شده و چرخش‌های ناگهانی، نام حکمت و هوشمندی به خود می‌گیرد. چه جادوگری است این چرخ بازیگر که خامه اهل نظر را چنین بی‌محابا بر جاده تلون می‌راند و زبان مدعیان مکتب استقلال را به تهنیت‌گویی اصحاب استبداد می‌گشاید!
چون مقاله اخیر بانو فرزانه روستایی را در جریده گویا خواندم، حیرتی سخت بر من استیلا یافت و انگشت تعجب به دندان گزیدم. که ای عجب! روزگار چه بازی‌ها در آستین دارد و چرخ بازیگر چه بازیچه‌ها که برمی‌آورد!
به یادم آمد آن روزگاران که ایشان خویشتن را در مکتب معلمی چون مرحوم زنده یاد دکتر رضا رئیسی طوسی می‌پروردند. همان بزرگواری که از مریدان پاکباز حضرت دکتر محمد مصدق بود و تا واپسین دم حیات، قدمی از آرمان‌های آزادی‌خواهانه و ملی‌مذهبی پس ننهاد، چه در عصر پهلوی که رنج تبعید کشید و چه در دوران جمهوری اسلامی که بر سر مواضع خویش استوار ماند.
هرچند روزگار چرخید و بانوروستایی، آن استاد مریض‌احوال را در روزهای تنهایی رها کرد و راه مهاجرت پیش گرفت، اما باز در جریده گویا به تاریخ پنجم ژانویه دو هزار و بیست و پنج، مرثیه‌ای نگاشت با تیتر «برای کسی که عاشقش بود» و خویشتن را شاگرد و شیفته مکتب آن مبارز فقید خواند.
حال چه شده است که سالی چند نگذشته، نفخات دیگری می‌وزد و بانو را ۱۸۰ درجه چرخش سیاسی حاصل آمده است؟ آنکه روزی نان شاگردی مکتب مصدق فقید می‌خورد، اینک چگونه در صف نخست سامانه پادشاهی ایستاده و گریبان می‌درد؟ شگفت‌تر آنکه زبان به طعن و شتم هر منتقدی گشوده و مخالفان این سیرک تازه را «نادان سیاسی» و «مامور» و مبتلا به «بیماری زامبی» می‌خواند! ای سبحان‌الله، کسانی که اولویتشان را تسویه‌حساب می‌دانی، شاید تنها حافظه تاریخی‌شان بهتر از شما کار می‌کند و قبای کهن استبداد را با آستین نو به تن نمی‌کنند.
و اما اندر باب این جایزه کذایی آزادی از سوی موسسه فردریش ناومان! بر دانایان و اهل بصیرت پوشیده نیست که این بنیاد آلمانی را چه سنخیت است با راست‌گرایان اروپایی و لابی‌های حامی اسرائیل.
چون کارنامه آن مدعی ولایت‌عهدی را نگریستند که پس از فراخوان‌های بی‌کفایت و بی‌پشتوانه، کفگیر مقبولیتش به ته دیگ خورده و پایگاه مردمی‌اش بر باد رفته است، همت بر آن گماشتند تا با اهدا و امانت‌سپاری جایزه‌ای زرق‌وبرق‌دار در فرانکفورت، مرده‌ای سیاسی را دمی دگر تنفس دهند و احیا کنند.
زهی زهی از این اهداکننده و اهداشونده! جایزه‌ای را که باید مرهمی بر زخم مردم غارت‌زده باشد، به امانت به کسی می‌سپارند که خود تشنه بازگشت به ارثیه پادشاهی است و شوخ‌چشمانه آن را فتح‌الفتوح می‌نامند.
بزرگا فرزانه بانو!…
سعدی شیراز راست فرمود :که «ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی، این راه که می‌روی به ترکستان است». آنکه روزی در گرمابه و گلستان استقلال و آزادی نفس می‌کشید، زشت باشد که امروز سفره‌نشین محافل راست‌گرایان فرانکفورت شود و برای خوشامد شازده، بر روی یاران دیروز خنجر تکفیر و اتهام کشد. که قلم را حرمتی است و تاریخ را حافظه‌ای، و این دگرگونی‌های ناگهانی، نه از سر حکمت، که از کم‌صبری روزگار است.
هان ای بانوی دگرگون‌شده! مبارک باد بر شما این فتح نمایان و این به امانت گرفتن تنیس‌کاپ‌های کاغذی از دستان محافل فرانکفورت! اما بدان و آگاه باش که شاهزاده شما با این تنفس‌های مصنوعی و مدال‌های حلب، صاحب ملک و ملت نخواهد شد.
هرگاه توانستید یاد و نام مصدق بزرگ را از خاطر مردم بسوزانید، شاید تاج کهنه بر سر این امانت‌دار تازه نیز خوش بنشیند. تا آن روز، در سفره‌نشینی راست‌گرایان و خادمی سامانه پادشاهی خوش باشید که تاریخ، پاداش هر چرخش را در آستین دارد!
پارسا زندی (مشاور حقوقی)
منابع و مآخذ
۱. فرزانه روستایی، «برای مردی که عاشقش بودم!»
خبرنامه گویا، ۵ ژانویه ۲۰۲۵
https://news.gooya.com/2025/01/post-94135.php
۲. فرزانه روستایی، «امروز فرانکفورت و نوید آزاد شدن مردم ایران»
خبرنامه گویا، ۸ نوامبر ۲۰۲۶
https://news.gooya.com/2026/11/post-114807.php
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید