
خبرنامه گویا – کوروش کلهر
جمهوری اسلامی پس از نزدیک به نیم قرن حکومت، هنوز گرفتار این توهم مضحک است که با تکرار شعارهای تهدیدآمیز میتوان شکست را پیروزی و ویرانی را اقتدار نامید. حکومتی که رهبر خود را از دست داده، عالیترین فرماندهان نظامیاش ضربات مرگبار متحمل شدهاند، بخش مهمی از تأسیسات و توان نظامیاش خارج از استفاده و اقتصاد کشور را به ورطه بحران کشانده است، با کدام عقل و منطق همچنان از ابرقدرتی سخن میگوید؟ آیا در دستگاه فکری این حاکمان هنوز مغزی برای تشخیص فاصله میان واقعیت و توهم باقی مانده است؟
فاجعه تنها در شکستهای نظامی و اقتصادی نیست؛ فاجعه بزرگتر، ورشکستگی عقل سیاسی در رأس حکومتی است که حتی از فهم نتایج عملکرد خود ناتوان مانده است. حکومتی که نزدیک به پنجاه سال ثروت یک ملت را صرف صدور ایدئولوژی، گسترش نفوذ منطقهای، تجهیز گروههای مسلح و دشمنتراشی کرده، اکنون در برابر حاصل سیاستهای خود ایستاده است؛ اما همچنان بهجای پاسخگویی، از پیروزی و اقتدار سخن میگوید.
کدام اقتدار؟ کدام پیروزی؟ و کدام ابرقدرت؟
آیا کشوری که پول ملیاش ارزش خود را از دست میدهد، سرمایههایش میگریزند، جوانانش به مهاجرت میاندیشند، صنعت و زیرساختهایش فرسوده میشوند و بخش بزرگی از مردمش برای تأمین نیازهای ابتدایی زندگی گرفتارند، میتواند الگوی قدرت و پیشرفت باشد؟
قدرت واقعی با تعداد موشکها، نمایش نظامی و فریادهای تهدیدآمیز سنجیده نمیشود. قدرت، توانایی حفاظت از مردم و سرزمین، ساختن اقتصادی نیرومند، تأمین رفاه عمومی، توسعه علمی و صنعتی و کسب احترام در جامعه جهانی است. حکومتی که در این آزمونها کارنامهای چنین مأیوسکننده دارد، با تبلیغات نمیتواند خود را در صف قدرتهای بزرگ جهان بنشاند.
جمهوری اسلامی نهتنها قدرت ملی را با قدرت حکومت اشتباه گرفته، بلکه بقای خود را نیز بهجای موفقیت به مردم عرضه میکند. گویی همین که پس از تحمل ضربات سنگین هنوز بر سر کار است، نشانه پیروزی است! حال آنکه یک حکومت میتواند با اتکا به دستگاههای امنیتی، سازمانهای سرکوب و شبکههای قدرت باقی بماند، بیآنکه از مشروعیت مردمی، موفقیت اقتصادی یا اعتبار بینالمللی برخوردار باشد. بقا، پیروزی نیست؛ همانگونه که توانایی تخریب، نشانه توانایی سازندگی نیست.
پرسش اساسی این است: نزدیک به پنجاه سال حکومت، میلیاردها دلار هزینه، انبوهی از شعارهای انقلابی، ماجراجوییهای منطقهای و سیاستهای پرهزینه خارجی، سرانجام چه دستاوردی برای ملت ایران داشته است؟ امنیت پایدار؟ رفاه عمومی؟ اعتبار جهانی؟ اقتصاد شکوفا؟ یا کشوری گرفتار بحرانهای پیدرپی که مردمش باید تاوان بلندپروازیهای ایدئولوژیک یک قشر کالتگونه و حاکمان را بپردازند؟
طنز تلخ تاریخ آنجاست که حکومتی با چنین کارنامهای، هنوز خود را در جایگاه داوری درباره سرنوشت جهان میبیند؛ گویی واقعیت موظف است مطابق سخنرانیهای فرماندهان و خطیبان حکومتی تغییر کند!
اما حقیقت را نمیتوان با صدای بلندتر و فحاشی انکار کرد. انزوا استقلال نیست؛ فقر مقاومت نیست؛ ویرانی پیروزی نیست؛ و شکست محاسبات سیاسی را نمیتوان با تبلیغات به حماسه تبدیل کرد.
بزرگترین خیانت سیاسی این تفکر، یکی دانستن سرنوشت ایران با سرنوشت جمهوری اسلامی است. ایران یک ملت تاریخی، یک سرزمین و یک تمدن است؛ جمهوری اسلامی تنها یک کالت سیاسی است. شکست سیاستهای این حکومت، شکست ایران نیست. ایران پیش از جمهوری اسلامی وجود داشته و آینده آن نیز تحت هیچ عنوانی گروگان بقای این حکومت نخواهد شد.
حاکمانی که از پاسخگویی به مردم میگریزند، باید بدانند که تاریخ نه با شعارهایشان، بلکه با ویرانههایی که بر جای گذاشتهاند درباره آنان داوری خواهد کرد.
توهم قدرت، قدرت نمیآفریند؛ فریاد بلند، اقتدار نمیسازد؛ و تکرار یک دروغ، هرگز آن را به حقیقت تبدیل نمیکند.
جمهوری اسلامی اگر هنوز مدعی ابرقدرتی در جهان اسلام است، پیش از تهدید جهان باید به ملت ایران پاسخ دهد: شما که مدعی ساختن نظم نوین جهانی بودید، با کشور خود چه کردهاید؟
و سرانجام، آیا بزرگترین شکست شما همین نیست که پس از نزدیک به پنجاه سال ادعای عظمت، برای اثبات قدرت خود چیزی جز شعار در میان ویرانههای سیاستهایتان باقی نگذاشتهاید؟