من هم اگر جاي فعالان سياسي و كنشگران اجتماعي خارج از جريان شريك در قدرت ( هر دو طيف محافظه كاران و اصلاح طلبان) و همچنين دلسوزانِ اين مرز و بوم كه در طيف جريان سوم غيربرانداز يا به اصطلاح ” راي خاكستري ها” قرار مي گيرند بودم، مسلما اين پرسش برايم پيش مي آمد كه اين اصلاح طلبان يا حتي تحول خواهان كجا هستند، چرا در برابر رويدادهاي مرتبط با زندگي و كسب و كار شهروندان ايراني بي تفاوت و ساكت هستند؟
اگر به دلايلي خاص از بي عدالتي يا ظلم و ستمي هم كه بر خود، بستگان يا دوستانم رفته يا مي رود ناراحت و خشمگين بودم، كمي هم فتيله را بالا مي كشيدم و مي گفتم چرا اصلاح طلبان داخل و خارج دولت، در مقابل رويدادهاي به ظاهر عادي و غيرسياسي كه معيشت و آينده هم ميهنان شان را برهم زده است، دست روي دست گذاشته اند و به اصطلاح لآل شده اند؟
چرا اين جماعت، به جز افرادي انگشت شمار كه هر از چند گاه يك بار( آن هم به صورت فردي و شخصي، نه جناحي و گروهي) حرفي مي زنند يا مطلبي مي نويسند، در مورد همه چيز مي توانند بيانيه هاي امضادار صادر كنند، اما در ساير امور ابتر و بي كار هستند؟
به عنوان مثال، چرا وقتي موضوع دستگيري يا كشتن كولبرها پيش مي آيد؛ دستگيري و اعتصاب غذاي دراويش بي گناه علني مي شود؛ محل كسب و كار بهائيان را تعطيل يا آن ها را به صورت فردي يا جمعي دستگير مي كنند؛ مخالفان حجاب اجباري را مي زنند و به زندان مي برند؛ روزنامه نگاران و نويسندگان را بازداشت مي كنند؛ وكلا را به دليل مخالفت با “نظارت استصوابي” زنداني و دادگاهي مي كنند، و به ويژه كارگران و معلمان را به دليل اعتراض ها يا تجمعات صنفي دستگير و بازداشت مي كنند؛ و موارد بسياري از اين دست، اين جماعت كوچكترين واكنشي از خود نشان نمي دهند؛ چه در دولت، چه در مجلس و چه در اجتماع و فضاي مجازي؟
بله، من هم اگر جاي آن ها بودم، شايد به جاي “اصلاح طلب”، “استمرارطلب” به كار مي بردم و لقب ها و عبارات هاي تندتر!
بله، من هم اگر جاي آن ها بودم، شايد گذشته و آراي پيشين خودم را ناديده مي گرفتم، به همه چيز پشت پا مي زدم و “برانداز” مي شدم؛ امروز “برانداز مسالمت جو”، فردا “برانداز خشونت طلب” و…
امروز بايد كاري كرد؛ از ابراز همدردي و حمايت گرفته تا ابراز خشم و انزجار؛ از… تا…؛ همين امروز هم دير شده است، فردا شايد ديگر هيچ كاري نتوان كرد!
عیسی سحرخیز
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید