بازخوانی رنج و امید در آیینه تاریخ ایران؛ وقتی میراث هزارساله در حسرت نان و آزادی می‌سوزد

Sunday, 5th October, 2025
اندازه قلم متن

 

پارسا زندی

ایران، دیاری است کهن‌تر از تاریخ و بلندتر از افلاک،

هر سنگش کتابی است و هر خاکش دفتر یادگار.

دیروز بهشت جهان بود و گهوارهٔ خرد و فرهنگ،

امروز غبار استبداد بر رخ او نشسته است، همچون پردهٔ سیاه بر خورشیدِ تارک.

روزگاری شاهان بزم‌ها برپا داشتند و مردم در اندوه نان و جان بودند.

خلق بر آن قیام کردند تا بند سلطنت گسست و دل‌ها به آزادی بستند.

لیک دیوی رفت و دیوی دگر آمد؛ آن یکی با تاجی بر سر، این یکی با نعلینی در پا.

چهل و هفت سال است که ایران، پس از رهایی از بند تاج،

در زنجیر نعلین اسیر مانده و مردمانش از بار ظلم و جور نالان.

هر کوچه، حدیث اندوه دارد و هر بازار، نمایش محنت.

جوانان که چراغ فردا باید باشند، در تیرگی امید نشسته‌اند؛

یکی در حسرت نان و دیگری در طلب آزادی،

و چشم‌ها همه پر از مه غم و حسرت فردا.

گفته‌اند: «بهترین آینه، چهرهٔ بیگانه است.»

ایرانیان که به اطراف نگریستند، در حیرت شدند؛

ترک که روزگاری چشم به فضل ایران داشت، امروز در صنعت و گردشگری نام‌آور است،

عرب صحرا، که دیروز به شتر و نخل قانع بود، امروز برج‌های زرین در آسمان افراشته،

و قطر و امارات، که نه فرهنگی دارند و نه تاریخی، امروز در رفاه و توانگری‌اند،

و ایرانیان، با هزار ساله میراث، در حسرت نان شب و آرزوی فردا.

گویی فلک بر آنان شوریده و زمانه دست به یاری استبداد داده است:

گرانی، بیکاری، فساد و پریشانی همه در یکجا گرد آمده.

ایرانی امروز به مرغی ماند در قفس آهنین؛

بال و پر می‌زند، لیک پرواز نمی‌تواند.

دانایان و نخبگان ایران، چون قطرات باران بر این خاک فرود آمدند،

لیک آفتاب آزادی بر آنان نتابید و درختی برنیامد؛

هر یک به دیاری رفتند و در باغ بیگانه شکفتند؛

یکی در فرنگ چراغ علم افروخت، دیگری در آمریکا بنیاد نهاد،

سومی در شرق صنعت و تجارت رونق داد،

و ایران، که مادر آنان بود، بی‌ثمر و بی‌شکوفه ماند.

ایران به درختی ماند که ریشه در هزار سال دارد،

لیکن شاخه‌هایش در تندباد حوادث شکسته و برگ‌هایش پژمرده است.

آنچه امروز می‌بینی نه سیمای ایران فردوسی و سعدی است،

بلکه چهره‌ای غبارآلود و اندوهناک، از دیاری که شکوه دیروز را در یاد دارد و رنج امروز را بر دوش می‌کشد.

جوانی را دیدم بر کنج کوچه، سر به زانو نهاده،

گفتم: «ای پسر، چرا چنین پژمرده‌ای؟»

گفت: «چراغی که در قفس نهند، زود خاموش شود.»

دیگری گفت: «خورشید را چه باک از پردهٔ ابر؟»

 

و این است راز امید:

اگرچه شب بر ایران سایه افکنده و ظلمت بر کوی و برزن نشسته،

لیکن آفتاب در پس پرده پنهان است و شعله‌ای در دل‌ها زنده.

تاریخ گواهی دهد که هر بار ظلمت بر این خاک غالب شد،

ققنوسی از دل خاکستر برآمد و آسمان را روشن کرد.

باشد که بار دیگر این ققنوس بال بر آتش زند و از شعله برخیزد،

ایران از نو گلستان گردد، آزاد و آباد،

که در آن خرد و عدالت به سان نسیم بهاری بر جان‌ها وزد،

تا هیچ همسایه‌ای را به رشک ننگرد و هیچ فرزندی در غربت وطن چشم ندوزد.

پارسا زندی (مشاور حقوقی)

 


به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید

هنوز نظری اضافه نشده است. شما اولین نظر را بدهید.

امکان نظر دهی وجود ندارد.