در دل کویر یزد، جایی که ابریشم، رنگ و تخیل به هم می‌رسند، پارچه‌ای بافته می‌شود که نقش آن پیش از بافتن شکل می‌گیرد. دارایی‌بافی، شاخه ایرانی یک هنر جهانی، از پیچیده‌ترین سنت‌های نساجی است که در مبادلات فرهنگی ایران با شرق ریشه دارد و می‌تواند از کارگاه‌های سنتی به طراحی مد معاصر راه پیدا کند.

دارایی‌بافی شاخه ایرانی «ایکات» است؛ روشی پیچیده در رنگرزی و بافت که در آن، نخ‌ها پیش از بافته شدن، بر اساس نقش موردنظر بسته، گره‌گذاری و رنگ می‌شوند و سپس هنگام بافت، نقش به‌تدریج روی پارچه پدیدار می‌شود.

ایکات را معمولا برگرفته از واژه‌ای مالایی به معنای بستن، گره زدن یا پیچاندن دانسته‌اند که با ماهیت فنی این هنر همخوان است. در ایران، این پارچه با نام «دارایی» شناخته شد که در روایت‌های محلی، با مفهوم دارایی، سرمایه و جهیزیه عروس پیوند خورده است، زیرا این پارچه در گذشته کالایی ارزشمند بود و نشانه توان مالی خانواده به شمار می‌رفت.

ایکات می‌تواند روی نخ‌های تار، نخ‌های پود یا هر دو اجرا شود. در ساده‌ترین حالت، فقط یک دسته از نخ‌ها پیش از بافت رنگرزی می‌شود، اما در نمونه‌های پیچیده‌تر، هم تار و هم پود باید پیش از بافت با دقت محاسبه، بسته و رنگ شوند. این نوع که به ایکات تاروپود نزدیک است، از دشوارترین شکل‌های این تکنیک به شمار می‌رود، زیرا کوچک‌ترین جابه‌جایی نخ‌ها هنگام چله‌کشی یا بافت می‌تواند نظم نقش را برهم بزند.

ادامه در ایندیپندنت فارسی