منبع تصویر،Hasan alfailakawi
-
- ایثار شلبی
- بیبیسی عربی
-
«سعی میکنم تا جایی که امکان دارد وقت بیشتری را در جزیره بگذرانم. احساس میکنم عمر این جزیره ممکن است به شماره افتاده باشد و میترسم پیش از آنکه بخشهایی از آن ناپدید شود، نتوانم به اندازه کافی از آن لذت ببرم.»
حسن فیلکاوی، یکی از معدود ساکنان جزیره، روزهای کودکی خود در فیلکه کویت به یاد میآورد؛ پیش از آنکه چشمانداز جزیره دگرگون شود، آب دریا به برخی مناطق آن نفوذ کند و نگرانیهایی درباره احتمال ناپدید شدن این جزیره برانگیزد.
او که مردی پنجاهوچند ساله است و نام خانوادگیاش از جزیره فیلکه گرفته شده، میگوید هر روز بیش از پیش شاهد بالا آمدن سطح آب دریا و فرورفتن مکانهایی در آب است که زمانی خاطرات و داستانهای بینظیری را در خود جای داده بودند؛ از جمله محوطههای باستانی و مناطق ساحلی.
جزیره فیلکه یکی از جزایر کویت در شمال غرب خلیج فارس است که حدود ۲۰ کیلومتر با ساحل شهر کویت فاصله دارد. بخش بزرگی از این جزیره ارتفاع اندکی از سطح دریا دارد و همین موضوع آن را در برابر تغییرات زیستمحیطی و بالا آمدن آب دریا آسیبپذیر کرده است.
حسن فیلکاوی میگوید: «من عاشق این جزیرهام. در کودکی خیلی شیطان بودم و اغلب از خانه فرار میکردم. وقت زیادی را در طبیعت و دور از مردم میگذراندم و چیزهایی را میدیدم که دیگران هرگز فرصت دیدنش را نداشتند. به همین دلیل هر تغییری را که در جزیره رخ میدهد، عمیقا احساس میکنم.»
منبع تصویر،Hasan alfailakawi
این جزیره از نظر تاریخی و باستانشناسی اهمیت فراوانی دارد. پژوهشها و بررسیهای باستانشناسی انجامشده از سوی نهادهای کویتی، از جمله شورای ملی فرهنگ، هنر و ادبیات، نشان میدهد که فیلکه از دوران پیش از اسلام، در طول دوره هلنیستی و تا اوایل دوران اسلامی به طور پیوسته مسکونی بوده است.
با وجود این پیشینه تاریخی، فیلکه از سال ۱۹۹۰، زمانی که ساکنان آن پس از حمله عراق به کویت جزیره را ترک کردند، دیگر ساکن دائمی ندارد. از آن زمان، این مکان بیشتر به مجموعهای از محوطههای باستانی روباز و مقصدی برای بازدیدهای گاهبهگاه تبدیل شده است.
فیلکه همچنین در مطالعات مربوط به تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از جزایر کمارتفاع و آسیبپذیر در برابر افزایش سطح آب دریا مطرح شده است. نهادهای پژوهشی کویت، از جمله «موسسه تحقیقات علمی کویت»، این جزیره را در ارزیابیهای مربوط به خطرات ساحلی گنجانده و سناریوهایی برای حفاظت از محوطههای باستانی آن تدوین کردهاند.
