بهروز اسدی
اظهارات اخیر احمدرضا رادان، فرمانده کل انتظامی جمهوری اسلامی، که در آن از «انگشت روی ماشه» و برخورد با شهروندان بهمثابه «دشمن» سخن گفته شده، نمونهای نگرانکننده از تبدیل نهاد انتظامی از حافظ امنیت عمومی به ابزار تهدید سیاسی است.
امنیت، نام دیگری برای سکوت اجباری جامعه نیست و هیچ مقام حکومتی حق ندارد اعتراض، نارضایتی یا مخالفت سیاسی شهروندان را با مفهوم «دشمن» یکسان کند. هنگامی که پاسخ یک حکومت به جامعه نه قانون، گفتوگو و پاسخگویی، بلکه اسلحه، تهدید و ارعاب است، آنچه آشکار میشود اقتدار نیست؛ بحران اعتماد و مشروعیت است.
مسئولیت هر نیروی انتظامی حفاظت از جان و حقوق شهروندان است، نه تهدید آنان. هرگونه استفاده از خشونت غیرقانونی علیه مردم، و هر فرمانی که جان شهروندان را در معرض خطر قرار دهد، باید مستند، بررسی و در برابر افکار عمومی و مراجع مسئول پاسخگو شود.
تاریخ را نمیتوان با ماشه متوقف کرد و مطالبه آزادی، کرامت و حقوق شهروندی را نمیتوان با زبان تهدید از میان برد. هیچ حکومتی نمیتواند به نام «مردم»، مردم را از حق سخن گفتن و اعتراض محروم کند و سپس تهدید آنان را «حفظ امنیت» بنامد.
وقتی فرمانده پلیس، شهروند را «دشمن» مینامد و با افتخار از «انگشت روی ماشه» سخن میگوید، دیگر نقابِ «امنیت مردم» فرو افتاده است؛ این زبانِ امنیت نیست، زبانِ حکومتی است که بقای خود را در سایه تفنگ و وحشت جستوجو میکند. قدرتی که بهجای شنیدن صدای مردم، لوله اسلحه را به آنان نشان میدهد، از اقتدار سخن نمیگوید؛ دارد ترس عمیق خود از جامعهای را فریاد میزند که دیگر با تهدید خاموش نمیشود
بهروز اسدی
فعال حقوق بشر
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید