درنگی به بهانه‌ی هفتم آبان روز «کورش بزرگ»

چهارشنبه, ۸ام آبان, ۱۳۹۸
اندازه قلم متن

یادداشتی از «حسین شاه اویسی»

تهران ۷ آبان‏ماه۱۳۹۸خورشیدی

دوران خردسالی «کورش بزرگ» را هاله ‏ای از افسانه‎ها در بر گرفته است، پدرش «کمبوجیه یکم» پادشاه «انشان»، ‌مادرش «ماندانا» دختر «اختیویگو»، پادشاه ماد بود، تولدش را درسال‏های۵۷۶ -۶۰۰ پیش از میلاد نوشته ‏اند. کورش پادشاهی بزرگ‏منش، پرستنده‏ی اهورامزدا، به عنوان خالق یکتا بود. به باور، مذهب و آداب ملل تحت قلمرو خویش، احترام می‏گذاشت؛ از این رو کلیه اقوام او را فرستاده خدا می‏دانستند. پیروزی او  برآیند و آمیزه ‏ای از هوشیاری، مهارت‏های او در دیپلماسی، نظامی‏گری، خلق و ‌خوی زیبا، ‏‌داشتن درایت و آگاهی کامل از کشور بود. ایرانیان او را «اسطوره‏ ی عشق، عدالت، آزادی و حقوق بشر و نماد ایران‏زمین، می‏پندارند و شماری او را ذوالقرنین» و یونانیان با آن که کورش، کشور آن ها را گرفته بود، او را مانند یک مرد قانون‏گزار و قانون‏گرا، می‏دیدند. انسانیت در نظرش برابر بود با آزادی و با افتخار مردم را در یک سطح نگاه کردن؛ که همین شخصیت او، باعث شد که بقیه شاهان نیز به او نگاه کرده، ‌دنباله ‏رو او شوند. تاریخ به کورش لقب ‏هایی چون: نابغه، سیاست‏مدار، مدیر، رهبری تمام عیار، ‌نخستین مبلّغ و متخصص در فن لشکرکشی و تدابیر جنگی داده است. او پس از پیروزی بر ماد، لیدیه آسیای میانه، ایلام و… ‌بالاخره شکست بابل در۵۳۹ پیش ازمیلاد، بنیاد امپراتوری بزرگ هخامنشی را پی افکند. کورش سرانجام در سال۵۳۰ پیش از میلاد، در جنگی در شمال شرقی امپراتوری‏ اش، کشته شد. او در بخش‏هایی از وصیت‏نامه خود به فرزندانش، چنین می‏گوید:

“فرزندانم! من شما را چنان پرورده ‏ام که پیران را آزرم دارید و کوشش کنید تا جوان‏تران از شما آزرم بدارند. تو، کمبوجیه! مپندار‌ که عصای زرین پادشاهی تخت و تاجت را نگاه خواهد داشت؛ دوستان یک‏رنگ، برای پادشاه، عصای مطمئن‏تری هستند؛ همواره پشتیبان کیش یزدان‏ پرستی باش؛ ولی هیچ قومی را مجبور مکن که از کیش تو پیروی نماید؛ پیوسته و همیشه به خاطرداشته باش که هرکسی باید از هر کیشی که میل دارد، پیروی کند. اگر اعمال شما پاک و منطبق بر عدالت باشد، قدرت شما، رونق خواهد یافت؛ ولی اگر ظلم و ستم روا دارید و در اجرای عدالت تسامح بورزید، دیری نمی‏پاید که ارزش شما در نظر دیگران، از بین خواهد رفت و خوار و ذلیل و زبون خواهید شد.”

حاصل آن که کورش بزرگ، آن گاه که در اوج قدرت است، راز ماندگاری ایران را چنین بیان می‏کند:

نخست، به خواست خدای بزرگ پیروز بوده ‏ام. (یکتا‏پرستی)

دوم، هیچ گاه ادعای منیت نکرده ‏ام. (نفی خودکامگی)

سوم، در گزینش‏ها، انتخاب کار به دستان کاردان،‌ پاک‏دست، با اخلاق پسندیده و ‌برخوردار از ارزش‌های ملی، برای دادگری و دادگستری را از بن پایه ‏های  سیاست خود قرار داد…

و این امور  رمز ماندگاری ایران بود.

پیامبر(ص) فرمود: «خوشبخت ملتی که از سرنوشت دیگران، پند می‏گیرد».

 پاینده ایران


به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید

هنوز نظری اضافه نشده است. شما اولین نظر را بدهید.