ایران وایر
«ایرانوایر» مطلع شده که وضعیت «طاهر نقوی»، وکیل زندانی و «ودود اسدی»، زندانی سیاسی که در پی اعتصاب غذا به بند ۲۴۰ زندان اوین منتقل شدهاند، در پایان دهمینروز از اعتصاب غذا «وخیم» است. منابع ایرانوایر گفتهاند که خانواده این زندانیان سیاسی که هر دو بیمار هستند و در اعتراض به «کارشکنی» بازجوها دست به اعتصاب غذا زدهاند، از حال و روز آنها بیخبرند.
در حالیکه مسوولان اوین میگویند حال این دو زندانی سیاسی «خوب» است و نقوی برای معاینه پزشک، «همکاری نکرده» و حتی از رفتن به حمام نیز خودداری میکند، منابع ایرانوایر از آزار مضاعف و تحت فشار قرار دادن این زندانیان توسط مدیران زندان اوین خبر میدهند. آیا قوه قضاییه میتواند زندانیان سیاسی که دست به اعتصاب غذا میزنند را با بردن به انفرادی تنبیه کند؟
***
به گفته منابع ایرانوایر، یازده روز پیش، یعنی روز دوشنبه پنجمآبان۱۴۰۴، طاهر نقوی، وکیل دربند، در اعتراض به «رد درخواست مرخصی استعلاجی یا آزادی مشروط» و نادیده گرفتن درخواست او برای عفو، دست به اعتصاب غذا زد. یک روز بعد، سه شنبه ششم آبانماه، پنج زندانی سیاسی ترک دیگر در حمایت از او، به اعتصاب غذایش پیوستند. نام این زندانیان سیاسی آذربایجانی، «ودود اسدی»، «آیاز سیفخواه»، «مرتضی پروین»، «عزیز عظیمیقدیم» و «محمود اجاقلو» اعلام شده است.
چند روز بعد «مهدی محمودیان»، از زندانیان سیاسی محبوس در بند هشت اوین، در صفحات شبکههای اجتماعی خود اعلام کرد که آنها به سلول انفرادی در بند ۲۴۰ اوین، که تحت نظر وزارت اطلاعات است، منتقل شدهاند.
منابع ایرانوایر میگویند که دلیل این اعتصاب غذای گروهی، حمایت از طاهر نقوی و «اجرای قانون» بوده است: «شروع اعتصاب با آقای نقوی بود که در اعتراض به وضعیت جسمی و پیگیری نشدن وضعیت درمانش و در کل در اعتراض به کارشکنیهای ضابطان امنیتی بود. بقیه دوستان در حمایت از آقای نقوی شروع کردند و خواستههایشان از وضعیت پزشکی فراتر رفت و به این رسید که رسیدگی عادلانه و اجرای درست قانون حق مردم است. آنها میخواهند این رویه که هر چه ضابط خواسته اعمال شود، از بین برود. میخواهند وضعیتشان در زندان و بررسی پروندهها قانونی باشد؛ اعم از اینکه مشمول عفو میشوند یا خیر، مرخصیهایشان و آزادی مشروطشان، مطابق قانون باشد، نه نظر ضابط امنیتی.»
بر اساس اطلاع ایرانوایر سایر زندانیان سیاسی که به این اعتصاب غذا پیوسته بودند، بعد از شکستن اعتصاب خود دوباره به بند هشت اوین منتقل شدهاند. اما، بند۲۴۰که آقایان نقوی و اسدی در آن در انفرادی هستند، بعد از حمله اسراییل به اوین تخریب شده و زیرساختهایی چون آبگرم و سیستم سرمایش و گرمایش آن از کار افتادهاند. با این حال، آقای نقوی با ۴۶ سال سن و مهرههای شکسته کمر، خونریزی همورویید و توده در مثانه و پروستات خود که هنوز نمیداند چیست و ودود اسدی با حساسیت شدید و مشکلی که در کمر و لگناش پیدا کرده در سلولهای انفرادی این بند تخریب شده و بازسازی نشده، قرار داده شدهاند.
یک فرد مطلع به ایرانوایر میگوید که روز چهارشنبه، همسر و خواهر آقای نقوی بعد از مراجعه به اوین و خواهش و تمنای بسیار، موفق شدهاند چند جملهای با او صحبت کنند: «زندان به خانواده گفته بود که حالشان خوب است. گفته بودند خود آقای نقوی قبول نمیکند دکتر پزشکی قانونی او را ببیند و حمام هم نمیرود. ولی جواب آقای نقوی این بوده که اینجا یک لیوان آب گرم هم نیست، چه برسد به حمام! گفته بود از زندان استالین هم بدتر است. خب ایشان خونریزی همورویید دارد و آب گرم برایش حیاتی است. بعد هم با کمر شکسته، بدون تخت و در آن سرمای سلول انفرادی رها شده، بعد از ده روز اعتصاب غذا. این را اسمش را اگر شکنجه و فضار مضاعف نگذاریم، چه میتوانیم بگذاریم؟!»
او با تاکید بر اینکه حال روز آقای اسدی هم بعد از ده روز اعتصاب غذا بهتر از آقای نقوی نیست، میگوید: «آقای اسدی موقع حمله اسراییل از تخت افتاده بود روی یک نیمکت چوبی وسط سلول، کمر و لگناش آسیب دیده، بهحدی که یک حمام سرپایی نمیتواند برود. برای تلفنهم باید صندلی بگذارد و بشیند. حساسیت شدیدش هم توان نفسکشیدن را از او گرفته. تصور کنید در یک جای سرد و نمور مثل انفراید ۲۴۰، الان چه وضعی دارد.»
به گفته این فرد آگاه، خانواده آقای اسدی، مطلقا از او بیخبرند و همین بسیار بیشتر نگران شان کرده است.
شخص مطلعی که درباره آقای نقوی با ایرانوایر گفت وگو کرده، میگوید که دلیل اینکه این وکیل فعالان سیاسی و خانوادههای دادخواه از رفتن به پزشکی قانونی یا ویزیت شدن توسط پزشک پزشکی قانونی خودداری میکند، نیز این است که مسوولان زندان پایشان را در یک کفش کردهاند که او را با لباس زندان و دست بند و پابند ببرند: «اعتراض او به انتقال با لباس زندان و دستبند و پابند به بیمارستان است. او همچنین پیش از این از برخورد بازجو-پزشکهای پزشکی قانونی برای اعطای مرخصی هم اعتراض کرده است. آقای نقوی، سرپرست برادر دارای معلولیتاش است ولی وقتی خانواده برادرش را برده بودند پزشکی قانونی تا به واسطه مشکلات او و نیاز به حضور اقای نقوی برای درمانش، برای آقای نقوی مرخصی بگیرند، پزشک پزشکی قانونی گفته بود، شما همه فتنهگرید، ضدامنیت مملکت هستید و نیاز نیست به این امور رسیدگی شود.»
میگویند اعتصابمان را نمیشکنیم؛ هیچکس به ما پاسخگو نیست
بر اساس اطلاعات رسیده به ایرانوایر ودود اسدی و طاهر نقوی، هیچ کدام تاکنون با وجود اصرارها حاضر به شکستن اعتصاب غذای خود نشدهاند: «میگویند اعتصاب غذایمان را نمیشکنیم. این ظلم مضاعفی است که نه به نامه هایشان پاسخ میدهند، نه درخواستهای مکررشان برای مرخصی استعلاجی یا عفو مشروط را مد نظر دارند. اینها از دو سال پیش بدون یک روز مرخصی در زندان هستند، در حالیکه قانونا میتوانند هم از پابند الکترونیکی استفاده کنند، هم از آزادی مشروط. خود بازجوها هم میدانند که چقدر اتهاماتشان ساختگی است، ولی نمیگذارند.»
طاهر نقوی در بهمن۱۴۰۲ در کرج و ودود اسدی هم تقریبا همانزمان در رشت بازداشت شد. آنها دو تن از بیست فعال مدنی آذربایجانی هستند که اواسط بهمنماه ۱۴۰۲ در شهرهای مختلف ایران از جمله رشت، کرج، تبریز، مراغه و میاندوآب بازداشت شدند.
همه این افراد، از جمله «ودود اسدی»، «عبدالعزیز عظیمی قدیم»، «سعید مینایی»، «مرتضی پروین» و «سالار طاهرافشار»، بعد از بازداشت و برخلاف قوانین ایران که محاکمه متهم را در محل وقوع جرم لازم میداند، به تهران منتقل شده و در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، به ریاست قاضی بدنام، «ابوالقاسم صلواتی» محاکمه شدند.
آقای نقوی جمعا به ششسال زندان محکوم شده که ۵سال از آن قابل اجراست. او برخلاف روال پروندههای سیاسی که ابتدا با قرار وثیقه موقتا آزاد شده و بعد محاکمه میشوند، بدون آزادی موقت، محاکمه شده و هماکنون در حال گذراندن دوران حبس خود است. آقای اسدی نیز در دو پرونده مجزا به زندان محکوم شده است، یکی پنج سال و نیم حبس در رشت و دیگری نهماه حبس در تهران؛ اتهامات هم همان اتهامات کلیشهای همیشگی است: «اجتماع و تبانی به قصد برهم زدن امنیت کشور» و «تبلیغ علیه نظام»
منابع ایرانوایر میگویند که شنبهای که گذشت، یعنی دهم آبانماه، مدت حبس نهماهه آقای اسدی در زندان اوین تمام شده و علیرغم پیگیریهای او برای انتقال به رشت و نزدیک شدن به خانوادهاش بیجواب مانده است: «نهماه است که در زندان است و فقط یک بار توانسته همسر و دو پسرش را حضوری ببیند. آن هم بعد از کلی ازار و اذیت او خانوادهاش. دقیقه نود میگفتند با درخواست ملاقات حضوریات موافقت شد، خب چطور یک زن و دو بچه نیمه شب راه بیافتند از رشت بیایند تهران برای ملاقات؟!»
حقوق شما
«موسی برزین»، حقوقدان و مشاور حقوقی ایرانوایر میگوید که درمان زندانیان بیمار برعهده سازمان زندانهاست و این سازمان موظف است یا داخل زندان، زندانی را درمان کند یا اگر نمیشود تحتالحفظ بیرون از زندان درمانش کنند. اگر هم تحتالحفظ نمیشود،. باید مرخصی بدهند: «این بیماریهایی که گفتید، مهره شکسته، توده در مثانه و کمر و لگن آسیبدیده، بیماریهایی نیستند که بشود داخل زندان درمانش کرد. این که یک نفر ۴ مهرهاش شکسته را نمیتوان داخل زندان درمان کرد. اینها نیاز به مراقبت دارد. باید به ایشان مرخصی یا عدم تحمل حبس داده شود.»
او با تاکید بر اینکه قانون دست دستگاه قضایی را در این موارد باز گذاشته و این اختیار را هم داده، میگویء: «اما، وقتی که نه درمان میکنند و نه مرخصی می فرستند، مشخص است میخواهند انتقام بگیرند. این سرماخوردگی نیست که بگویند در بهداری حل میشود. دارند انتقام میگیرند و مطمئن باشید پشت سر این نهادهای امنیتی هستند.»
این وکیل حقوقبشری درباره قانونی بودن یا نبودن انتقال به انفرادی پس از اعتصاب غذا نیز میگوید: «در آییننامه (اجرایی سازمان زندانها ) نوشته شده که اگر کسی اعتصاب کند، از دیگر زندانیان جدا میشود. نوشته نشده که میبرندش انفرادی، ولی همان معنی را میدهد. درست است که اینکار یک مبنای آییننامهای دارد، اما این به معنای اذیت کردن زندانی نیست. این بهدلیل شرایطی است که ممکن است پیش بیاید و به او آسیب برسد. مثلا بیهوش بشود، برای این گفتهاند باید جدا نگه داشته شود.»
آقای برزین با گفتن اینکه انتقال به مکانی مجزا، «به معنای عدم رسیدگی به وضعیت یا اعمال فشار بیشتر نیست»، میگوید: «ولی در عمل همین کار را میکنند. بنابراین، بردن این آقایان به یک جای دیگر درست است اما اعمال فشار برای شکستن اعتصاب یا هرگونه اذیت و آزار از جمله با نبودن امکانات ابتدایی، مثل آب گرم و گرمایش، این خلاف قانون است.»
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید