خندان در نامه‌ای سرگشاده نوشت: «ما همه بهت‌زده‌ایم. این روزها در زندان توسط تنها روزنه‌ کوچک و محدودی که داریم از طریق تماس تلفنی با خانواده، ذره ذره خبرهای هولناکی از قتل عام بسیار بسیار گسترده‌ مردم در خیابان‌های شهرها و روستاهای کشور به گوشمان می‌رسد. تا به خود بیاییم و بزرگی و وسعت جنایات را درک و هضم کنیم، خبرهای هولناک‌تر و دهشتناک‌تری بر سرمان آوار می‌شود که قابل هضم نیستند.»

خندان افزود: «سانسور کامل و محدودیت کامل خبری موجب شده است همه، کم‌کم به عمق فاجعه پی ببرند. با هر خبر جدید شوک بزرگی به زندانیان وارد می‌شود. اکنون هم که این یادداشت را می‌نویسم، هنوز از ابعاد کامل جنایات رخ داده در اعتراضات هفته‌های اخیر خبر دقیقی نداریم. اما آنچه که تا اینجا به‌طور قطع مشخص شده است، یکی از بی‌رحمانه‌ترین، سهمگین‌ترین و خونبار‌ترین کشتارها و سرکوب‌های تاریخ اعتراضات جهان در مدت کوتاهی بوده است.»

این فعال اجتماعی تاکید کرد: «واژه‌ها و کلمات به هیچ عنوان گویای شدت و وسعت جنایت رخ داده نیست. ما همه در بهت و شوک عظیم ناشی از قتل وسیع و سیستماتیک در ایران هستیم. در همدردی و همراهی با مجروحان ناشی از شلیک بی‌امان بر سر و صورت و چشمان مردمی هستیم که آسیب‌های شدیدی دیده‌اند. در بهت از دست دادن نسلی هستیم که قرار بود آینده‌ کشورمان را رقم بزنند. نسلی که هیچ امیدی به آینده نداشت. نسلی که تحقیر شده بود. نسلی که به دنبال کرامت انسانی و یک زندگی معمولی بود.»

به گفته خندان، جنایاتی که ظرف مدت کوتاهی رخ داد، حتی بسیار فراتر از سرکوب اعتراضاتی بود که در حال انجام بود: «این، سرکوب نبود، بلکه تلاش برای خم کردن کمر ملت و بر جا گذاشتن “زمین سوخته” بود که پیش‌تر وعده داده شده بود.»

او تاکید کرد که ملت ایران به دنبال زندگی سعادتمندانه است و در ادامه نوشت: «ما و تمام شهروندان و فعالان حقوق بشر و وکلا باید خواستار تشکیل دادگاه ویژه رسیدگی به جنایات علیه بشریت و تحقیق و رسیدگی و محاکمه‌ تمام کسانی باشیم که در این کشتار و سرکوب دست داشته‌اند.»

خندان در آخر همدردی‌ خود را با خانواده‌هایی که داغدار فرزندان و عزیزانشان هستند و «هزاران هموطنی که آسیب‌های جبران‌ناپذیری را متحمل شده‌اند»، ابراز کرد.