از سوی دیگر، در اینجا یک تناقض آشکار هم دیده می‌شود. وقتی یک جریان سیاسی و رسانه‌های همسو با آن، پیوسته از روایت‌های نوستالژیک و دستاوردهای دوران گذشته سخن می‌گویند و آن را به‌عنوان پشتوانه مشروعیت و کارآمدی عرضه می‌کنند، طبیعی است که همان گذشته در معرض پرسش درباره کاستی‌ها و خطاها نیز قرار گیرد. نمی‌توان تاریخ را وقتی به نفع روایت سیاسی است برجسته کرد، اما وقتی پرسش به ضعف‌ها می‌رسد، ناگهان آن را نامربوط جلوه داد یا از اصل پرسش برآشفت. اگر گذشته قرار است وارد سیاست امروز شود، باید با تمام پیچیدگی‌هایش–هم قوت‌ها و هم ضعف‌ها–پذیرفته شود.

آنچه در این نشست دیده شد، از منظر ارتباطی بی‌ارتباط با الگوی رفتاری برخی حلقه‌های رسانه‌ای پیرامون این جریان نیست. رویکردی که سال‌هاست در شبکه‌های اجتماعی تکرار می‌شود–تقلیل نقد به سوءنیت، مرزبندی تند میان «حامی» و «منتقد»، و تبدیل پرسش به تقابل–اکنون در سطح رسمی نیز بازتاب یافته است. با این حال، مسئولیت نهایی با شخصی است که داعیه رهبری دارد. مشاوران و مدیران رسانه‌ای کارگزارند، نه جایگزین پاسخ‌گویی. این رهبر است که انتخاب می‌کند کدام توصیه اجرا شود و کدام نه، و دقیقاً به همین دلیل، مسئولیت لحن و روش برخورد نهایتاً بر عهده اوست

ایران ایالات متحده آمریکا نیست. در آمریکا، حتی زمانی که رئیس‌جمهوری مانند دونالد ترامپ با رسانه‌ها وارد تقابل لفظی می‌شود و مشروعیت برخی خبرنگاران را زیر سؤال می‌برد، نهادهای تثبیت‌شده–تفکیک قوا، دستگاه قضایی مستقل و رسانه‌های قدرتمند–چارچوب تعادل را حفظ می‌کنند. آن رفتار در بستری نهادی رخ می‌دهد که پیش از فرد وجود داشته و پس از او نیز باقی می‌ماند.