بر اساس گزارش خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، پویا قبادی و بابک علی‌پور در تاریخ ۱۱ فروردین ۱۴۰۵ در مکانی نامشخص اعدام شدند. سازمان حقوق بشر ایران محل اجرای احکام آنان را زندان قزل‌حصار کرج شناسایی کرده است. این دو از متهمان یک پرونده شش‌ نفره بودند. 

روز گذشته نیز رسانه‌های حکومتی از اعدام محمد تقوی سنگدهی و علی‌اکبر (شاهرخ) دانشورکار خبر دادند. اعدام این چهار زندانی سیاسی به‌صورت مخفیانه و بدون اطلاع قبلی به خانواده‌ها و وکلای آنان انجام شده که برخلاف قوانین جمهوری اسلامی است. نگرانی جدی وجود دارد که دو متهم دیگر این پرونده، وحید بنی‌عامریان و ابوالحسن منتظر، در روزهای آینده اعدام شوند.

شامگاه یکشنبه، پیش از اجرای حکم اعدام در زمانی که مقام‌های حکومتی قصد انتقال تقوی سنگدهی و دانشورکار را به سلول‌های انفرادی داشتند، با مقاومت دیگر زندانیان سیاسی مواجه شدند. به گفته رضا یونسی، برادر و فرزند زندانیان سیاسی علی یونسی و میر‌یوسف یونسی، «نیروهای امنیتی به زندانیان سیاسی حمله کرده و آنان را مورد ضرب‌وشتم قرار دادند و دست‌کم ۲۲ زندانی، از جمله برادرم علی یونسی، را با زور از بند ۴ خارج کردند. خانواده‌های این زندانیان هیچ اطلاعی از وضعیت یا محل نگهداری عزیزان خود ندارند. امروز، برخلاف روزهای گذشته، علی با مادرم تماس نگرفت.»

بابک علی‌پور، وحید بنی‌عامریان، پویا قبادی، ابوالحسن منتظر، سعید ماسوری، احمدرضا حائری، افشین بایمانی، حمزه سواری، علی یونسی، سپهر امام‌جمعه، رضا محمدحسینی، اکبر باقری، علی معزی، میثم دهبان‌زاده، لقمان امین‌پور، آرشام رضایی و حسین رمضانی از جمله زندانیانی بودند که به مکان‌های نامعلومی منتقل شدند.

بابک علی‌پور، ۳۴ ساله و فارغ‌التحصیل رشته حقوق، پیش‌تر در آبان ۱۳۹۷ (به مدت دو سال و نیم) و در آذر ۱۴۰۰ (به مدت ۱۵ ماه) بازداشت شده بود. او در دوران بازداشت‌ از عفونت روده و بیماری پروستات رنج می‌برد و برای مدت طولانی از درمان و رسیدگی پزشکی محروم بود. علی‌پور در ۶ دی ۱۴۰۲ بار دیگر بازداشت و به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شد و به مدت چهار ماه تحت بازجویی قرار داشت.

پویا قبادی، ۳۲ ساله و مهندس برق، پنج عضو خانواده‌اش در دهه ۱۳۶۰ بازداشت و اعدام شده‌اند. او به همراه وحید بنی‌عامریان در سال‌های ۱۳۹۶ و ۱۳۹۷ بازداشت شد. در آبان ۱۳۹۸ به ندامتگاه تهران بزرگ منتقل شد، جایی که زندانیان جرائم خشن به او حمله کردند. او به ده سال حبس محکوم و در بهمن ۱۴۰۰ به استان هرمزگان تبعید شد. قبادی در ۴ اسفند ۱۴۰۲ در چالدران بار دیگر بازداشت شد.

این افراد به همراه محمد تقوی سنگدهی، علی‌اکبر (شاهرخ) دانشورکار، وحید بنی‌عامریان و ابوالحسن منتظر، تحت شکنجه‌های جسمی و روانی، از جمله اعدام‌های ساختگی، برای اخذ اعتراف قرار گرفتند، برای مدت طولانی در سلول انفرادی نگهداری شدند و از دسترسی به وکیل محروم بودند.

شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران  در تاریخ ۵ آذر ۱۴۰۳ به ریاست قاضی ایمان افشاری این شش زندانی سیاسی را به اعدام محکوم کرد. اتهام آنان «بغی» از طریق عضویت در سازمان مجاهدین خلق ایران بود و نیز به اتهاماتی از جمله «اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی» به حبس و تبعید نیز محکوم شدند. به گفته خانواده‌هایشان، آنان تنها چند دقیقه برای دفاع از خود فرصت داشته‌اند.

در تیر ۱۴۰۴، دیوان عالی کشور حکم آنان را نقض کرد و پرونده را برای رسیدگی مجدد به شعبه هم‌عرض ارجاع داد. با این‌حال، در آبان همان سال بار دیگر در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ایمان افشاری محاکمه و در ۱۶ آذر ۱۴۰۴ دوباره به اعدام محکوم شدند.

مشخص نیست که چه زمانی حکم آنان به تأیید دیوان عالی کشور رسید. روز گذشته، منابع آگاه به سازمان حقوق بشر ایران گفتند در حالی‌که خانواده‌ها منتظر اعلام نظر دیوان عالی بودند، عزیزانشان اعدام شدند. یکی از وکلای پرونده نیز این موضوع را تأیید کرد.

در فروردین ۱۴۰۴، مقام‌های حکومت تلاش کردند این شش زندانی سیاسی را به‌زور از زندان اوین به زندان قزل‌حصار منتقل کنند که با مقاومت زندانیان ناکام ماند. سازمان حقوق بشر ایران در همان زمان نسبت به خطر قریب‌الوقوع اجرای احکام اعدام آنان در ایام تعطیلات هشدار داده بود.

این زندانیان ساعاتی پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در ۲ تیر ۱۴۰۴ به ندامتگاه تهران بزرگ منتقل شدند و در ۱۶ مرداد همان سال، هم‌زمان با انتقال مجدد صدها زندانی به زندان اوین، با خشونت به سلول‌های انفرادی زندان قزل‌حصار منتقل شدند.