رادیو فردا

در فاصلهٔ دو جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه خبرهایی با موضوع این‌که خوانندگان خارج از ایران قرار است به کشور برگردند، بیشتر از گذشته منتشر شد.

وضعیت به‌گونه‌ای پیش رفت که برخی از این هنرمندان با تعدادی از فعالان رسانه‌ای در سکوهای رسانه‌ای غیردولتی گفت‌وگو کردند. موضوع گفت‌وگوها هم تقریباً همان چیزی بود که سال‌ها شنیده‌ایم: دلتنگی برای ایران و آرزوی بازگشت.

از سوی دیگر، مقام‌های دولتی هم موضعی کم‌وبیش مشابه داشتند؛ این‌که پروندهٔ بازگشت این هنرمندان در دستور کار قرار دارد. با این حال، همیشه اما و اگری در میان بود که همه‌چیز را در هاله‌ای از ابهام نگه می‌داشت.

نمونهٔ مشهور آن سرنوشت حبیب بود؛ خواننده‌ای که در دورهٔ ریاست‌جمهوری محمود احمدی‌نژاد به ایران بازگشت. او با امید فعالیت دوباره به کشورش آمد، اما نه‌تنها موفق به دریافت مجوز نشد بلکه داستان حضورش در ایران با مرگ پایان گرفت.

اما پس از جنگ ۴۰ روزهٔ اسرائیل و آمریکا علیه ایران، به نظر می‌رسد چرخش تازه‌ای در حال رخ دادن است. کینگ رام، خوانندهٔ راک و پست‌پانک، به ایران بازگشت و به نخستین خواننده‌ای تبدیل شد که پس از وقایع خونبار دی‌ماه ۱۴۰۴ و جنگِ پس از آن، در تهران روی صحنه رفت.

حالا قیصر، خوانندهٔ موسیقی شش‌وهشت و از چهره‌های جریان اصلی موسیقی ایرانی خارج از کشور یا همان لس‌آنجلسی، راهی تهران شده است. او در یکی از تجمع‌های خیابانی حامی حکومت هم روی صحنه رفت و ترانهٔ تازه‌اش را برای کودکان کشته‌شدهٔ میناب در جریان جنگ اجرا کرد.

آیا این اتفاق‌ها نشانهٔ آغاز یک دگردیسی در سیاست فرهنگی جمهوری اسلامی است یا با نوعی آرایش تازه روبه‌رو هستیم که می‌کوشد تصویری متفاوت از رابطهٔ حکومت و هنرمندان مهاجر ارائه دهد؟

در برنامهٔ رادیویی «پاراگراف اول»، کامران ملک‌مطیعی، بازیگر سرشناس مجموعه‌های تلویزیونی سال‌های دور صداوسیمای جمهوری اسلامی ایران، گوینده و کارگردان و نویسنده از لس‌آنجلس که آخرین فعالیتش حضور با پویانمایی «زال و رودابه» به‌عنوان گوینده در چهل‌وسومین جشنوارهٔ فجر بوده است، به همراه بابک دربیکی، دانش‌آموختهٔ علوم ارتباطات اجتماعی، رئیس پیشین مرکز روابط عمومی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و مشاور علی جنتی، وزیر ارشاد در دولت اول حسن روحانی، از لندن این موضوع را به بحث گذاشته‌اند.

ادامه در رادیو فردا