طبق روایتی که بسیاری از ما شنیده‌ایم هومر شاعری نابینا بوده است که حدود سال ۹۰۰ پیش از میلاد در یونان باستان زندگی می‌کرد و سراینده «ایلیاد» و «اودیسه»، دو منظومه حماسی بنیادین دوران باستان، است.

در نبوغی که پشت این دو اثر سترگ نهفته است شکی نیست اما به گفته برخی کارشناسان شاید اساسا شخصی به نام هومر هرگز وجود نداشته است.

پژوهشگران معاصر بیش از پیش معتقدند هومر، به‌عنوان خالق این دو اثر بنیادین، شخصیتی تاریخی نبوده است. نام او احتمالا تجسم گروهی از شاعران و ویراستاران نسل‌های مختلف بود که سنت‌های شفاهی را گردآوری و مکتوب کردند.

آندره لئوناردو شویتارزه، تاریخ‌دان و استاد دانشگاه فدرال ریودوژانیرو، می‌گوید: «مدرکی وجود ندارد که نشان دهد نویسنده‌ای به نام هومر وجود داشته است؛ دست‌کم نه به‌عنوان خالق دو شاهکار بزرگ ادبیات جهان. محتمل‌ترین حالت این است که روایتی متاخر، این دو اثر را به نویسنده‌ای واحد به نام هومر نسبت داده باشد.»

به گفته دانیل برازیل ژوستی، تاریخ‌دان و استاد دانشگاه فدرال ریودوژانیرو، در قرن بیست‌ویکم توافقی گسترده شکل گرفته است که براساس آن، سخن گفتن از «هومرها» درست‌تر از اشاره به «یک هومر» است.

ژوستی می‌گوید: «می‌توانیم فرض کنیم که این هومرها، در مجموع، ویراستارانی بودند که نسخه‌های مکتوب این آثار را بازبینی و رونویسی می‌کردند، درحالی‌که سنت شفاهی همچنان به حیات خود ادامه می‌داد.»

بر این اساس، هومر بیش از آن که یک فرد مشخص باشد، به عنوان «مجموعه‌ای از نویسندگان» تعریف می‌شود.

گابریله کورنلی، استاد دانشگاه و نویسنده کتاب «حکیمان، فیلسوفان، پیامبران یا جادوگران؟»، می‌گوید که این، موضوع نخستین سخنرانی فریدریش نیچه، فیلسوف آلمانی، در دانشگاه بازل نیز بوده است: «او دیدگاهی بسیار متعادل درباره این مسئله ارائه کرد. نیچه گفت، هومر شاعری بود که ایلیاد و اودیسه را نوشت اما این یک ادعای تاریخی نبود، بلکه بیشتر قضاوتی زیبایی‌شناختی محسوب می‌شد.»

ادامه در بی بی سی فارسی