منوچهر تقوی بیات
نیرویی بزرگ از ایرانیان؛ میلیون ها نفر، در سراسر جهان پراکنده اند. هم میهنان ما از دورترین نقاط مانند ژاپن تا نزدیک ترین کشورها مانند ترکیه و کشورهایی در دریای پارس، به کار و کوشش مشغول هستند. مغز و پوست و گوشت و استخوان همه ی آن ها از خاک ایران ساخته شده است. این خیل بزرگ زندگی خود را به ایران بدهکارند. آن ها در بیشتر کشورها چه در اروپا یا آمریکا موقعیت های مهمی دارند و اغلب مدیران شرکت های بزرگ هستند یا در دانشگاه ها و دستگاه های دولتی و خصوصی مشاغل مهمی دارند. توان مالی برخی از ایرانیان حتا شگفت انگیز است. از آنجایی که فرهنگ و آموزش های مادری ایرانیان در درازای هزاران سال نسل به نسل در مغز و اندیشه ی آنان جای گرفته است پدیده ای به نام عرق ملی هم در ایرانیان هست. به باور من شمار بزرگی از هم میهنان ما؛ “توانا بود هر که دانا بود” را به یاد دارند. این چنین سخنانی در جان و روان همه ی ایرانیان جای گرفته است، همان گونه که شاید بیشتر ایرانیان زبانزد “هنر نزد ایرانیان است و بس”، را شنیده باشند. هنر در زبان فردوسی و در شاهنامه به معنای توانایی و دانایی در کار های رزمی بوده و معنای آن با هنر که امروز ما در ادبیات زبان فارسی به کار می بریم یکی نیست. گو این که این گفته ی فردوسی هم نقل قولی است از زبان بهرام گور شاه ایران در پاسخ به فرستاده ی امپراتور چین. خود فردوسی چنانکه از نخستین واژه های شاهنامه بر می آید یعنی؛ به “نام خداوند جان و خرد”، مردی خردمند بوده و به همین دلیل از چنان خردمندی بدور است که کسانی و یا قومی را برتر از دیگری بداند. نگاه امروزی ما درباره ی برتری نژادی با نگاه پیشینیان ما یکسان نیست.
عرق ملی یا شور میهن دوستی مانند زبان مادری از مادران به فرزندان می رسد و در درازای روزگار در ایرانیان نهادینه می شود. انبوه ایرانیان که بیشترشان ناخواسته ایران را ترک کرده اند در آرزوی بوی خاک باران خورده در کوه ها، دشت ها، باغ ها، کوچه ها و بام های ایران هستند. چنین نیروی گسترده و بزرگی که در سراسر جهان پراکنده شده اند اگر به گونه ای به هم بپیوندند، به کمک هم میهنان خود در درون ایران، راه را برای آزادی کشورمان هموار خواهند کرد. سرمایه گذاری در این راه بسیار ارزشمند و پر بهره خواهد بود. به باور من اگر ایرانیان هر یک سهمی در صندوقی به نام “صندوق رهایی ایران ” بگذارند و یک شرکت سهامی برای رهایی ایران عزیز بر پا کنند، رهبران چنین شرکتی شاید بتوانند با خردمندی از مبارزات مردمان میهن ما پشتیبانی کرده و آن را به پیروزی برسانند. در چنین شرکتی هر کس هر مقدار هم سرمایه گذاری کند برابر قانون دموکراسی ( نه قانون تجارت) تنها می تواند یک رأی داشته باشد. هئیت امناء چنین شرکتی، کار رهایی ایران را باید بتوانند سر و سامان دهند، به شرط آن که مالکیت چنین شرکتی متعلق به تمام مردم ایران باشد. برداشت از چنین شرکتی تنها با امضاء همگی ی هموندان هیئت امناء و معتمدین ملت ایران می تواند امکان پذیر باشد. ما باید به شیوه های گوناگون در اندیشه باشیم تا راهی برای رهایی مادر میهن بیابیم و بذر این اندیشه را در همه جا بیافشانیم و بارور کنیم. نمونه چنین همبستگی ای نزد یهودیان در سراسر جهان نمونه ای آموزنده است. یهودیان جهان پس از قرن ها آواره گی و سرگردانی در سال 1948 در فلسطین در کنار مسلمانان دولت مستقلی پدید آوردند. یهودیان در سراسر جهان به خاکی که نمی شناسند عشق می ورزند و به اسراییلی ها کمک می کنند. نتانیاهو هم از همین حمایت ها سوء استفاده می کند و به ایران رهاننده یهودی ها از بند اسارت حمله ی نظامی می کند. ما ایرانیان که هزاران سال همراه با تاجیک ها، افغان ها، کرد ها، ترکمن ها، کردها، لرها، ازبک ها، تات ها، گیلک ها، مازنی ها و دیگر قوم های ایرانی در پهنه ی گسترده ی ایران زندگی و همزیستی داشته ایم، می توانیم برادری و همبستگی مان را همچنان نگه داریم و به یکدیگر یاری برسانیم. امروز با کمک شبکه های ارتباطی جهانی، ما می توانیم در سراسر جهان با هم گفت و گو داشته باشیم و دوستی هایمان را استوارتر سازیم.
برای پیوند و همبستگی این نیروی بسیار بزرگ ایرانیان در بیرون از مرزهای ایران با همراهی مردمان ناراضی و میلیون ها ایرانی که در زندان بزرگی به نام ایران در بند حکومت اخوندها هستند باید راهی هوشمندانه یافت. پیوند و همبستگی چنین نیروهایی در مبارزات مردمان ایران برای براندازی حکومت ستمگرانه ی ضد ایرانی می تواند آینده ی آزادی و استقلال ایران را تضمین کند. آزادی که نباشد استقلال هم بی معنا است. حکومت آخوندها در ایران پایگاهی ندارد، دین و اعتقادات مذهبی از میان رفته است، فقر و گرانی بیداد می کند و این حکومت با سرکوب و خونریزی بر جای مانده است. ایرانیان بیرون و درون کشور می توانند و باید با همبستگی این حکومت ضد ایرانی را سرنگون کنند.
مدیریت ایران آینده به دست فرهیختگان، استادان دانشگاه ها، مدیران و مبارزان ایرانی (در ایران و سراسر دنیا)، می باید انجام گیرد. در غربت ماندن و در غربت مردن بسیار دردناک است و این درد بزرگ را باید چاره کرد. با دستگاه های ارتباطی امروزی این مدیران و فرهیختگان می توانند نیروهای پراکنده در سراسر جهان را به یکدیگر پیوند دهند و با ارتش بزرگی از دانشمندان ایران را از چنگ آخوندها و اربابانشان رهایی بخشند. به امید پیروزی مردمان آواره و رنجدیده ی ایران. به گفته ی زنده یاد م. امید:” تواند بود بیند روزگار وصل، تواند بود و باید بود، ز اسب افتاده او نه از اصل”!
پایدار باد ایران
منوچهر تقوی بیات
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید