استاد مجتبی مینوی، ادیب، پژوهشگر و نسخه‌شناس برجستۀ ایرانی، در دی‌ماه ۱۳۵۵ خورشیدی، تصمیم گرفت گنجینه‌ای را که طی چند دهه زندگی علمی و پژوهشی، با سفر به کشورهای مختلف و جست‌وجو در کتابخانه‌ها و کتابفروشی‌های ایران و جهان گرد آورده بود، به ملت ایران تقدیم کند. او که عمرش را صرف شناخت و پاسداری از زبان فارسی، تاریخ و میراث فرهنگی ایران کرده بود، نمی‌خواست کتاب‌ها، نسخ خطی و اسناد ارزشمندش پس از مرگ در اختیار افراد معدودی باقی بمانند. از همین رو در ۲۶ دی‌ماه ۱۳۵۵، کتابخانۀ شخصی خود را به ملت ایران هدیه کرد و مقرر شد این مجموعه در اختیار بنیاد شاهنامۀ فردوسی قرار گیرد.

در مجموعۀ او هزاران جلد کتاب به زبان‌های مختلف، نسخ خطی و عکسی، اسناد تاریخی و آثار ارزشمندی وجود داشت که برخی از آن‌ها با یادداشت‌ها و حاشیه‌نویسی‌های خود مینوی ارزشی دوچندان داشتند. استاد مینوی تنها چند روز پس از این اقدام، در ششم بهمن‌ماه ۱۳۵۵ درگذشت.

پس از انقلاب اسلامی و ادغام بنیاد شاهنامۀ فردوسی با چند موسسۀ پژوهشی دیگر، کتابخانۀ او نیز زیرمجموعۀ موسسۀ مطالعات و تحقیقات فرهنگی قرار گرفت که بعدها به پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی تغییر نام داد.

حالا با گذشت نزدیک به پنج دهه از خاموشی مجتبی مینوی، گزارش‌ها حاکی از آن است که دراثر باران شدید شامگاه شنبه ۱۶ آبان‌، آب به ساختمان کتابخانه نفوذ کرده است و بخشی از کتاب‌های نفیس و اسناد تاریخی آن آسیب دیده‌اند. تصاویر منتشرشده از این حادثه نیز وضعیت وخیم کتاب‌های خیس‌ و آسیب‌دیده را نشان می‌دهد.

ادامه در ایندیپندنت فارسی