بیست‌ودوم اسفندماه صدمین سال درگذشت ایرج‌میرزا، «فخرالشعرای» دوران قاجار، است. او یک قرن پیش چشم از جهان فروبست، اما هنوز در لایه‌های عمیق فرهنگ و زبان امروز ایران حضوری پررنگ دارد و هرچه بحث مسائل سیاسی و اجتماعی داغ‌تر می‌شود، اشعار ایرج‌میرزا نیز بیشتر بر زبان‌ها جاری می‌شوند.

امروز بسیاری از ایرانیان که مبارزه سیاسی علیه استبداد دینی حاکمیت ولایت فقیه به بخشی بلامنازع از زندگی‌شان تبدیل شده است، مدام اشعار او را در رسانه‌های اجتماعی بازنشر می‌کنند و در گفتگوهای روزمره به کار می‌برند؛ گویی این کلمات نه در اواخر عهد قاجار، بلکه در پاسخ به دردهای همین سال‌ها سروده شده‌اند.

ایرج‌میرزا را در کنار ملک‌الشعرای بهار، از ستون‌های شعر دوره مشروطه می‌دانند؛ شاعری که با جسارتی کم‌نظیر از مرزهای خودسانسوری عبور کرد و با بهره‌گیری از جادوی طنز گزنده، زبان کوچه‌وبازار را به خدمت نقد حاکمیت و سنت درآورد. از همین رو است که بیش‌از بسیاری شاعران دیگر درمیان فارسی‌زبانان کوچه‌وبازار شناخته‌شده و محبوب است.

ادامه در ایندیپندنت فارسی