این اجرا، از همان ابتدا فراتر از یک رویداد صرفاً هنری مورد توجه قرار گرفت و مانند بسیاری از اتفاقات این روزهای ایران، واکنش‌هایی دوگانه را برانگیخت.

در شرایطی که تهران همچنان تحت تأثیر فضای ملتهب آتش‌بس و پیامدهای جنگ قرار دارد، موافقان، بازگشت اجراهای زنده را نشانه‌ای از تلاش برای بازسازی روحیه جمعی و بازگشت تدریجی به زیست عادی دانستند.

در مقابل، منتقدان، این کنسرت را تلاشی برای عادی‌سازی شرایط و نوعی همکاری با حکومت تلقی کردند؛ برداشتی که به‌ویژه در مورد رامین سیدامامی، با توجه به پیشینه شخصی و خانوادگی‌اش، از نظر آن‌ها «عجیب» و محل پرسش بود.

رامین سیدامامی، متولد سال ۱۳۶۰ در بوشهر، در زمان جنگ ایران و عراق به دنیا آمد. تولد او به گفته خودش در شرایطی غیرمعمول اتفاق افتاد؛ به دلیل وضعیت جنگی و پر بودن بیمارستان‌ها، زایمان مادرش نه در مرکز درمانی، بلکه در کلبه‌ای کوچک در نزدیکی خلیج فارس و با کمک یک دایه محلی انجام شد.

رامین در خانواده‌ای دانشگاهی و فرهنگی رشد کرد. پدرش، کاووس سیدامامی، جامعه‌شناس، استاد دانشگاه و از فعالان شناخته‌شده حوزه محیط زیست بود که پیش‌تر در جریان جنگ ایران و عراق مجروح شده و جانباز محسوب می‌شد.