
عفو بینالملل از مقامهای جمهوری اسلامی ایران خواست احکام محکومیت پرستو احمدی، خواننده، و هشت نوازنده و دستاندرکار «کنسرت کاروانسرا» را فوراً لغو کنند. این سازمان حقوق بشری صدور حکم شلاق، ممنوعیت خروج از کشور و محرومیت از فعالیت هنری برای این هنرمندان را نقض آشکار حقوق بنیادین آنان دانسته است.
دادگاه کیفری استان قم پرستو احمدی و هشت نفر دیگر از عوامل و نوازندگان «کنسرت کاروانسرا» را هر یک به ۷۴ ضربه شلاق تعزیری، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و دو سال محرومیت از فعالیت هنری محکوم کرده است. این حکم در پی انتشار ویدئوی اجرای آنلاین «کنسرت کاروانسرا» صادر شده؛ اجرایی که پرستو احمدی در آن بدون حجاب اجباری آواز خوانده بود.
بر اساس گزارشها، اتهام مطرحشده در پرونده «جریحهدار کردن عفت عمومی از طریق تولید و انتشار محتوای مبتذل و خلاف اخلاق در بستر فضای مجازی» عنوان شده است. این حکم بدوی است و امکان تجدیدنظرخواهی دارد، اما نفس صدور آن موجی از اعتراض در میان فعالان حقوق بشر و هنرمندان برانگیخته است.
عفو بینالملل در بیانیه خود مجازات شلاق را «ظالمانه، غیرانسانی و تحقیرآمیز» خوانده و تأکید کرده است که چنین مجازاتی با ممنوعیت مطلق شکنجه و سایر بدرفتاریها در تضاد است. این سازمان گفته است احکام صادرشده علیه پرستو احمدی و همراهان او، خشونت نظام قضایی ایران و نقش آن در تعرض به حقوق زنان را برجسته میکند.
پرستو احمدی پیشتر در آذر ۱۴۰۳، پس از انتشار ویدئوی این اجرا، برای ساعاتی بازداشت و سپس با قرار وثیقه آزاد شده بود. «کنسرت کاروانسرا» در همان زمان بازتاب گستردهای در شبکههای اجتماعی پیدا کرد و بسیاری آن را اقدامی اعتراضی علیه محدودیتهای حکومتی بر صدای زنان و حق اجرای آزادانه موسیقی دانستند.
در میان محکومان این پرونده، علاوه بر پرستو احمدی، نامهایی چون سهیل فقیهنصیری، امیرعلی پیرنیا، محمدامین طاهری، احسان غلامی، محسن لشگری، عبدالرضا بچاری، مجید محسنیمقدم و تهیمه منزوی نیز گزارش شده است. آنان از عوامل و نوازندگان این پروژه هنری بودهاند و همگی با حکم مشابه شلاق، ممنوعالخروجی و محرومیت هنری روبهرو شدهاند.
عفو بینالملل از مقامهای ایران خواسته است نهتنها این احکام را لغو کنند، بلکه از اجرای مجازات شلاق و هرگونه محدودیت بر فعالیت هنری، آزادی بیان و حق زنان برای حضور آزادانه در عرصه عمومی دست بردارند. این سازمان تأکید کرده است که تعقیب قضایی هنرمندان به دلیل آواز خواندن، تولید موسیقی یا نافرمانی از حجاب اجباری، بخشی از سرکوب گستردهتر زنان و آزادیهای فرهنگی در ایران است.