بازنشستگی اجباری و اخراج استادان؛ روندی «ايدئولوژيک» با روش های «تحقيرآميز»
روزنامه بهار گزارش داده که بر اساس تصميم وزارت علوم «سالانه ۳۰۰ استاد دانشگاه خانهنشين میشوند.» شماری از استادان دانشگاه نيز در گفت و گو با اين روزنامه «روند بازنشستگی اجباری و اخراج استادان دانشگاه» از سوی وزارت علوم را «ايدئولوژيک، تبعيض آميز و گزينشی»، و روش های اين وزارتخانه برای اعمال فشار بر استادان دانشگاه را «تحقيرآميز، غيراخلاقی و غيرانسانی» توصيف کرده اند.
روزنامه بهار با اشاره به اينکه «بازنشستگی استادان دانشگاهها در سالهای اخير به سريالی در نظام آموزش عالی کشور تبديل شده است»، نوشته است: به شماری از استادان دانشگاه «گفته شده يا تقاضای بازنشستگی کنيد يا اخراج تان میکنيم.»
به گزارش اين روزنامه، رضا عامری سرپرست مرکز نظارت و ارزيابی وزارت علوم نيز روز شنبه به طور ضمنی بازنشستگی اجباری استادان دانشگاه را تایيد کرد اما گفت «تعداد استادان بازنشسته را به نسبت استادانی که در دانشگاهها جذب میشوند، بسيار ناچيز است و به جای همه استادان بازنشستهشده استاد جديد استخدام میکنيم و ۴۰هزار دانشجوی دکترا در نوبت استخدام هستند.»
روزنامه بهار همچنين اظهارات روز شنبه سرپرست مرکز نظارت و ارزيابی وزارت علوم را واکنشی به «انتقادات» مطرح شده درباره «بازنشستگی اجباری تعدادی از استادان از سوی وزارت علوم و نيز دولت احمدینژاد» توصيف کرده و از حسين بشيريه، ميرجلالالدين کزازی، رضا رييس طوسی و احمد ساعی به عنوان برخی از استادان شاخص نام برده که شامل «بازنشستگی اجباری» شده اند.
سعيد معيدفر، جامعهشناس و يکی از استادان دانشگاه تهران که خود نيز شامل بازنشستگی اجباری شده است به روزنامه بهار گفته است: پيشتر استادانی که در دانشگاهها بازنشسته میشدند اغلب افرادی بودهاند که ميزان سنوات بازنشستگی و کاريشان بالا بود، اما در چندسال اخير «روند بازنشستگی ديگر صرفا براساس سنوات کاری نيست بلکه به دليل عدم تناسب رويکردها و شايد ديدگاههای اعضای هيات علمی با منويات وزارت علوم است.»
به گفته اين جامعه شناس، «وزارت علوم در بازنشسته کردن استادان کاملا گزينشی رفتار کرده است» و شماری از استادان دانشگاه «حتی ۳۰سال خدمت را هم تکميل نکرده بودند» اما از سوی وزارت علوم «استادان را تحت فشار قرار دادند که تقاضای بازنشستگی کنند.»
سعيد معيدفر به روزنامه بهار گفته است: «به برخی از استادان هم گفتند اگر درخواست بازنشستگی نکنيد، اخراج میشويد» و «البته با روشهای ديگری هم استادان را تحت فشار گذاشتند، برای مثال در دانشگاه تربيت مدرس افراد را معلق کردند، به آنها کلاس ندادند و حتی به گروهی اجازه ورود به دانشگاه را هم نمیدهند يعنی از در ورودی دانشگاه جلوی آنها را میگيرند» که«اين شيوههای به شدت تحقيرآميز،غيرانسانی و غيراخلاقی است آن هم با استادانی که سرمايههای کشور هستند.»
خليل ميرزايی، عضو هيات علمی دانشکده علوم اجتماعی آزاد رودهن به صراحت «روند بازنشستگی گروهی از استادان دانشگاهها را تحتتاثير برخوردهای ايدئولوژيک» توصيف کرده است.
او به روزنامه بهار گفته است: اگر وزارت علوم برای بازنشستگی استادان قانون و آييننامه دارد «چرا در مورد همه استادانی که اين شرايط را دارند اجرا نمیشود و فقط در مورد برخی اجرا میشود؟»، پس در وزارت علوم «يک سری تمايزها و تبعيضها وجود دارد و افرادی که شرايط ايدئولوژيکی خاصی دارند يا بايد بمانند يا نبايد بمانند.
احمد ساعی، عضو هيات علمی دانشگاه تهران که سال ۸۵ در دوره رياست عميد زنجانی به همراه هشت نفر از استادان ديگر يک شبه حکم بازنشستگی خود را دريافت کرد، به روزنامه بهار گفته است: «يک روز نامهای در صندوق پستی انداختند با اين مضمون که از فلان تاريخ شما بازنشسته هستيد» و «بنا داشتند تعدادی از استادان را کنار بگذارد و اين کار را هم کردند» و «ما بسيار احساس تنهايی میکرديم چون به هر قيمتی حاضر به کنار گذاشتن ما بودند.»
به رغم آنکه اخراج و بازنشستگی اجباری استادان دانشگاه از نخستين سال های پس از انقلاب و در جريان «انقلاب فرهنگی» آغاز شد و در تمام سال های استقرار جمهوری اسلامی به اشکل مختلف تداوم داشته است اما موج جديد بازنشستگی و اخراج استادان دانشگاه از تيرماه سال ۸۵ آغاز شد و پس از اعتراضات سال ۸۸ شتاب بيشتری گرفته است.
منبع: راديو فردا
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید