
ایران وایر
«کمپین فعالین بلوچ» در گزارشی که روز جمعه ۲۸شهریور۱۴۰۴ منتشر شد نوشت که طرحهای گسترده کشاورزی که شرکت «ماهان»، متعلق به سپاه پاسداران در سالهای اخیر در سیستان و بلوچستان اجرا کرده وضعیت این استان را در شرایط بحرانی فرونشست قرار داده است.
این گزارش بهنقل از فعالان محیطزیست نوشته است که غالب این طرحها بدون در نظر گرفتن شرایط اقلیمی، ظرفیت محیطزیستی منطقه بلوچستان و میزان آب سفرههای زیرزمینی آن بهاجرا گذاشته شده است.
کارشناسان محیطزیست همچنین تایید کردهاند که تداوم این روند موجب میشود فرونشستهای وسیعی که امروز در اصفهان و یزد و تهران دیده میشوند بهزودی در سیستان و بلوچستان مشاهده شوند.
بحران فرونشست علاوه بر تشدید معضلات آب که در شرق ایران مساله دیرینی است منجر به کوچ اجباری روستاییان خواهد شد.
کمپین فعالین بلوچ نوشته است که شرکت ماهان وابسته به سپاه از سال ۱۳۹۹ صدها هکتار از زمینهای کشاورزی مردم بلوچ در «باهوکلات» شهرستان دشتیاری را به بهانه نداشتن سند مصادره کرده و سپس بر اساس تفاهمنامهای که استاندار وقت و فرمانده قرارگاه قدس جنوب و نماینده رهبر ایران در سیستان و بلوچستان با شرکت ماهان به امضا رساندند، در اختیار این شرکت قرار گرفت.
کشت خرما در میرجاوه که با سرمایهگذاری دو هزار میلیارد تومانی آغاز شده یکی از این طرحهاست که توسط هلدینگ ماهان اجرا شده است. بهعلاوه سه هزار هکتار در سواحل مکران و چهار هزار هکتار در باهوکلات دشتیاری نیز در اختیار این شرکت قرار دارند.
اهالی روستای مولتان در شهرستان مهگس (مهرستان) در خرداد ۱۴۰۳ با تصرف زمینهای کشاورزی خود توسط شرکت ماهان به بهانه اجرای طرح کشاورزی مواجه شدهاند. این شرکت قصد داشت ۳۵۰۰ هکتار از زمینهای حاصلخیز این روستا را تصاحب کند. مردم محلی میگفتند این طرح بهانهای برای احداث معدن و استخراج از کوههای اطراف است.
کمپین فعالین بلوچ به نقل از کارشناسان محیطزیست برداشت بیرویه آب از سفرههای زیرزمینی برای اجرای این طرحهای غیرکارشناسانه را یک «فاجعه جبرانناپذیر» توصیف کرده و نوشته است: «این اقدامات میتواند به خشکی رودها، نابودی پوشش گیاهی بومی و در نهایت فرونشست زمین بیانجامد. پیش از این نیز سیستان و بلوچستان با بحرانهای متعدد زیستمحیطی و خشکسالیهای پیدرپی روبهرو بوده و سفرههای آب زیرزمینی آن به شدت افت کردهاند. افزون بر پیامدهای زیستمحیطی، این اقدامات منجر به نابودی معیشت مردم محلی خواهد شد. کشاورزان بومی که تنها منبع درآمدشان همین زمینهای حاصلخیز است، نگران از دست دادن زندگی و آینده خود هستند.»