جانمایی تاسیسات نظامی در نقاط مختلف جهان تابعی از پروتکل‌های مختلف مانند «حفاظت از میراث تاریخی»، «صیانت از منابع طبیعی» و «امنیت جوامع انسانی» است. به این معنا که استقرار یک مرکز نظامی نباید به تهدیدی برای منابع طبیعی، آثار تمدنی و جان انسان‌ها تبدیل شود. با این حال، در جمهوری اسلامی نه‌تنها چنین پروتکل‌هایی رعایت نمی‌شود که تاسیسات نظامی به شکلی معنادار و عامدانه یا در مجاورت آثار تاریخی و طبیعی بنا می‌شوند یا از سپر انسانی به‌عنوان بخشی از ساختار دفاعی استفاده می‌کنند.

نمونه بارز این رویکرد نیز شهر یا پایگاه موشکی امام علی در خرم‌آباد است که یکی از کلیدی‌ترین زرادخانه‌های موشکی در دل سفیدکوه به شمار می‌رود و تهدید ناشی از آن طیفی گسترده از میراث تاریخی و پیشاتاریخی را دربرمی‌گیرد.

دره خرم‌آباد؛ تلاقی جغرافیا، تاریخ و میراث کهن

دره خرم‌آباد یکی از کهن‌ترین زیستگاه‌های بشر در فلات ایران است. این دره به دلیل محصور بودن میان کوه‌های مرتفع مانند سفیدکوه و مخمل‌کوه، وجود چشمه‌های خروشان و رودخانه‌های دائمی، از دوران پیشاتاریخی بستری ایده‌آل برای سکونت انسان‌ها بوده است.

شاخص‌ترین ویژگی تمدنی این دره وجود مجموعه‌ای از غارهای پیشاتاریخی (پنج غار کلدر، قمری، گیلوران، یافته و کنجی و پناهگاه صخره‌ای گرارجنه) است که تیرماه ۱۴۰۴ به عنوان بیست‌ونهمین اثر ایران در فهرست آثار جهانی یونسکو نیز ثبت شدند. عرصه این غارها در پرونده موردتایید یونسکو مشتمل بر ۴۰۰ هکتار و حریم آن نیز هفت هزار هکتار است.

ادامه در -ایندیپندنت فارسی