سال ۱۹۶۰، نمادهای مقاومت در برابر استبداد رژیم رافائل تروخیو در جمهوری دومینیکن است. از سال ۱۹۹۹، سازمان ملل این روز را به عنوان روز جهانی رفع خشونت علیه زنان نامگذاری کرد تا هر ساله صدای اعتراض و دادخواهی علیه خشونت و تبعیض بلندتر شود.
زنان در طی ۴۸ سال گذشته در ایران، علاوه بر تحمل دشواریهای عمومی جامعه، با ستمی مضاعف ناشی از قوانین ارتجاعی و زنستیز روبهرو بودهاند. قوانین مدنی و کیفری مبتنی بر قوانین اسلامی، زن را شهروند درجه دوم تعریف کرده و حق تصمیم گیری مستقل درباره بدن، زندگی و سرنوشت خود را عملاً از او سلب کرده است. این تبعیض نظام مند ابعاد گستردهای دارد، از محرومیتهای مشخص در حقوق برابر ازدواج، طلاق، حضانت فرزند و ارث گرفته تا قوانین تحمیلی چون حجاب اجباری، پدیدهای که در متن جنبش «زن، زندگی، آزادی» فراتر از یک مطالبه پوشش، به بخشی از مبارزه گستردهتر برای آزادی، حق انتخاب و رهایی از سلطه سیاسی و مذهبی تبدیل شده و به ابزاری روزمره برای کنترل بدن زنان و اعمال خشونت سیستماتیک بدل گشته است.
فراتر از اینها، تبعیضهای پنهانتر اما دردناکی چون محدودیت حق اشتغال در برخی مشاغل کلیدی، نابرابری حقوقی در اعتبار شهادت زنان در برخی دعاوی، و نگاه ابزاری و توجیهگر به خشونت خانگی در قوانین، مانند مفاد مربوط به عدم قصاص پدر در قتل فرزند یا خلأهای قانونی در مقابله با خشونت خانگی و حمایت از قربانیان، نشان میدهد که ساختار حقوقی موجود، خود بازتولید کننده و پشتیبان ساختاری خشونت است. در این میان، باید دید همهجانبهتری به ابعاد درهمتنیده تبعیض داشت، چرا که زنان کارگر، زنان متعلق به ملتها و ملیتهای مختلف، زنان مناطق محروم و پیرامونی و گروههای اجتماعی بهحاشیهراندهشده، علاوه بر تبعیض جنسیتی، با اشکال چندلایهای از تبعیض روبهرو هستند که بازتاب آن برای غنای سیاسی و اجتماعی این مبارزه ضروری است.
عادی سازی و ترویج قانونی کودکهمسری، دختران را از خردسالی در چرخهای سیستماتیک از خشونت بیرحمانه گرفتار میکند که بسیاری از آنها را در غیاب حمایتهای قانونی به سوی قتلهای ناموسی و زنکشی سوق میدهد. پشتوانههای ساختاری و قانونی در برابر این جنایات، فضای ناامنی را برای زنان ایران بوجود آورده است که در آن، جان و کرامت انسانی قربانی تعصبات کور و قوانین مردسالارانه میشود.
در این میان، سایه شوم جنگ و بحرانهای منطقهای نیز همواره سهمگینترین ضربات را بر پیکر زنان و کودکان وارد کرده است. جنگافروزیها و تنشهای سیاسی، فقر، آوارگی، ناامنی و آسیبهای اجتماعی را صدچندان میکند. از سوی دیگر، حکومت استبدادی حاکم بر ایران برای بقای خود، بیش از پیش به ارعاب، سرکوب و کشتار متوسل شده است. دستگاه قضایی فرمایشی این حکومت، دهها زن و مرد آزاده را به دار آویخته و خانوادهها، بهویژه مادران و همسران دادخواه را داغدار کرده است. ماشین اعدام جمهوری اسلامی مظهر عریان خشونت دولتی است و ما با صدای رسا میگوییم: نه به اعدام، چرا که هیچ حکومتی حق گرفتن جان انسانها را ندارد و اعدام چیزی جز قتل حکومتی و ترویج چرخهی خونین خشونت نیست.
خشونت علیه زنان تنها به چهاردیواری خانهها محدود نمیشود، بلکه ریشهای ساختاری دارد و بدون دگرگونی ساختارهای تبعیضآمیز، رهایی زنان ممکن نخواهد بود. ما هرگونه خشونت فیزیکی، روانی، اقتصادی و کلامی مرد -پدرسالارانه علیه زنان را قاطعانه محکوم میکنیم و بر این باوریم که آزادی و برابری زنان نباید به فردای سرنگونی جمهوری اسلامی موکول شود، بلکه باید از همین امروز معیار سنجش اعتبار و دموکراتیک بودن نیروهای سیاسی و شاخص استقرار نظمی مبتنی بر آزادی و کرامت انسانی باشد.
ما بر این باور هستیم که رهایی زنان بخشی جداییناپذیر از رهایی کل جامعه و استقرار یک جمهوری سکولار، دموکراتیک و مبتنی بر برابری حقوقی همه شهروندان و بهرسمیتشناختن حقوق ملتهاست. بر همین اساس، ضمن تأکید بر لغو قوانین تبعیضآمیز جنسیتی، تضمین برابری کامل حقوقی و شهروندی، حق انتخاب آزادانه پوشش و سبک زندگی، مقابله قانونی با خشونت جنسیتی و تضمین مشارکت برابر زنان در ساختارهای سیاسی و تصمیمگیری، اعلام میکنیم که مبارزه علیه خشونت جنسیتی، مبارزهای برای تغییر مناسبات قدرت و رفع مناسبات تبعیضآمیز است. ما در شهرهای مختلف دوشادوش یکدیگر در برنامههای ۲۵ نوامبر، روز جهانی منع خشونت علیه زنان حضور مییابیم تا ضمن همبستگی با جنبش انقلابی «زن، زندگی، آزادی»، فریاد دادخواهی و برابریطلبی را طنینانداز کنیم.
نه به زن کشی و دختر کشی
نه به خشونت علیه زنان
نه به اعدام
زن، زندگی، آزادی
ژن، ژیان، ئازادی
همبستگی میدانی برای جمهوری و دموکراسی در ایران
نوامبر ۲۰۲۶ برابر با آذر ۱۴۰۵
امضاکنندگان:
جریانات بزرگ و ائتلافهای فراگیر
۱ . همبستگی فراگیر برای آزادی و برابری در ایران:
جبهه متحد بلوچستان – ایران (جمهوریخواهان)
جنبش جمهوريخواهان دموکرات و لائيک ايران فدرال
حزب اتحاد بختیاری و لرستان
حزب تضامن دموکراتیک الااھواز
حزب دمکرات کوردستان ايران
حزب سبزهای ايران
حزب مردم بلوچستان
سازمان اتحاد فدائيان خلق ايران
شورای آزادیخواهان سوسياليست
شورای همکاری ترکمن صحرا (شامل: خيزش ملى،
سازمان فرهنگى و سياسى، و شوراى همبستگى)
کومهله زحمتکشان کوردستان
گروه ۲۵ شهریور
نهاد همبستگی جمهوریخواهان
۲ . کنگره ملیتهای ایران فدرال:
جبهه متحد بلوچستان – ایران (جمهوریخواهان)
جبهه مردم بلوچستان
شورای همبستگی ترکمنصحرا
حزب اتحاد بختیاری و لرستان
حزب تضامن دموکراتیک الاهواز (عربستان)
حزب دمکرات کردستان ایران
حزب کومه له کوردستان ایران
سازمان مردمی کُرمانج (کردهای خراسان)
حزب مردم بلوچستان
کانون سیاسی فرهنگی آذربایجان
حزب دموکرات آذربایجان
سازمان فرهنگی و سیاسی ترکمنصحرا
احزاب، گروهها، سازمانها و نهادهای مدنی:
۳ . آسوی زن کورد – انجمن زنان کومەلە
۴ . اتحادیە جوانان دموکرات شرق کوردستان
۵ . اتحادیە دانشجویان دمکرات کوردستان
۶ . اتحادیە زنان دموکرات کوردستان ایران
۷ . انجمن زنان ایرانی-آلمانی کلن
۸ . انجمن زندانیان سیاسی شرق کردستان
۹ . انجمن زن، زندگی، آزادی گراتس
۱۰. تلاشگران راه آزادی-هامبورگ
۱۱. جمعیت کردهای مقیم فرانسه
۱۲. حزب حیات آزاد کردستان – پژاک
۱۳. سازمان جوانان پیشرو
۱۴. شبکه زن، زندگی، آزادی بلژیک
۱۵. شبکه همبستگی برای حقوق بشر در ایران
۱۶. شورای ایرانیان شهر کلن (هواداران مقاومت)
۱۷. شورای برگزاری آکسیونها در هلند
۱۸. کمپین دفاع از زندانیان سیاسی و مدنی
۱۹. همبستگی جمهوریخواهان و دموکراسیخواهان ایرانی در بلژیک
۲۰. انجمن فرهنگ دمکراسی و جمهوری (جمهوریخواهان اتریش)