سوختگان در آتش به نام مذهب را از یاد نبریم!

سه شنبه, ۱ام مهر, ۱۳۹۹
اندازه قلم متن

کتابی از یک بانوی نویسنده انگلیسی خواندم و حکایت از دوران جنگهای داخلی و اشغال یونان بود و نبرد بین گروه کمونیست و گروه راست در آن کشور. درونش از جنایات و وحشی گری هر دو گروه می خوانیم و از آزار و اذیت و کشت و کشتار مردم بی گناه توسط این گروه ها، که براستی هولناک است.

در این باره خوانده و شنیده بودم ولی داستان کتاب شما را به قلب حوادث می کشاند و یکباره در دل رویدادها فرو می روید و بیشتر وحشت می کنید، و حیرت که چطور آدمها می توانند اینسان دگرگون شوند و از انسانیت به دور افتند! به رغم این که در تاریخ  از جنایات ووحشی گری اقوام مختلف خوانده ایم، دوست داریم بیندیشیم که با زمان، بشر اندکی بر سر عقل امده است و از  ددمنشی به دور، ولی متاسفانه می بینیم یک چنین منش و کنشی  در کشورها، به ویژه در ایران ما به صورت وحشتناکی همچنان ادامه دارد.

سالهاست که از کشتن و زندانی کردن بی گناهان در آن کشور می شنویم، که بخاطر باورها و گفتار و کردار انسانی شان أسیر حاکمان جلاد هستند و در زندانهای شان بسر می برند، کشوری که درونش از داد و دادرسی خبری نیست و این اعمال ناشایست وحشیانه  به صورت قانونی از سوی  حاکمانش اجرا می شود. و مساًله هم مساًله ی نبرد بین گروهها نیست و نبرد حاکمان ایران است با ملت ایران.

 این روزها خبر إعدام ناجوانمردانه نوید افکاری هم به دور دنیا می چرخد و قتلی بر دیگر قتل های این حکومت منفور افزوده شده است. بدون دادن خبر به وکیل و خانواده اش، در ماهی که ظاهرا مسلمانان هم آدم نمی کشند، او را حلق آویز کردند، و بخاطر مرگ این جوان روزشکار، در کنار اعتراض ایرانیان، صدای اعتراض جهانیان هم شنیده می شود، و اما کو گوش شنوا! ظاهراً این گوش در آن دیار  برای شنیدن این اعتراضات وجود ندارد، چون صدای اعتراض به محکومیت نسرین ستوده بیمار را هنوز نشنیده اند که سالهاست درون زندان أسیر آنهاست و لابد هیچ  زمان هم نخواهند شنید!

داستانهایی که از رویدادها در آن کشور می خوانیم آنچنان هولناک است که می پندارید حقیقت ندارد و تنها کابوس وحشتناکی ست! ولی متاسفانه کابوس راستینی ست که مردم سالهاست درونش بسر می برند! و با خود می اندیشیم: تا کی یک چنین حکومتی می تواند در ان کشور ادامه یابد!

از یاد نمی برم سالها پیش، روزی را در پاریس که درون اتوبوسی نشسته بودم و مردی همراه همسر و دو دخترش هم سوار اتوبوس شدند، همسرش در کنار من نشست و خودش و دخترانش روبروی من. بر روی مچ دست پدر شماره ای خالکوبی شده بود که از دیدنش سخت منقلب شدم! برای نخستین بار با مردی روبرو می شدم که از کشتارگاه ادمکشان متمدن این قاره تمدن زنده بیرون آمده بود.

 دراین باره بسیار خوانده و شنیده بودم ولی تا به ان روز آثارش را به چشم ندیده بودم. از آنچه پدر می گفت دانستم از آمریکا آمده اند تا شهر و مکانی را که او که در آن أسیر نازی ها شده بود، نشان شان دهد،  و از جزئیات دستگیری خود گوید. پدر با آرامش تعریف می کرد و گویی برای دخترانش قصه می گوید و دختران  در سکوت، حیرت زده به قصه غریب او گوش می دادند و مکانهایی را که نشان شان می داد تماشا می کردند.

به رغم این که دانسته بودم چنین فجایع هولناکی در این قاره متمدن  و در این شهر و دیار رخ داده است، بخاطر هولناکی اش هیچ زمان باورش برایم اسان نبود.  هنگامی که از جلوی ساختمان بزرگی گذشتیم که امروز هتل معروفی ست، او  برای شان شرح داد که در آن زمان بعد از سقوط فرانسه، این ساختمان در تصرف ارتش  آلمان بود و پس از دستگیری اش، نخست او و همبندانش را به انجا برده بودند و …

او تعریف می کرد و من هم بسان دخترانش جذب سخنان او شده بودم و منقلب و ناچار از باور هر آنچه که می شنیدم!  ناگهان  نمی دانم چه گفت که از شنیدنش و دیدن صورت مبهوت دختران، طوری دگرگون شدم که توان جلوگیری از اشک چشمانم را نداشتم. با شتاب صورتم را برگرداندم و دستمالی جلوی بینی ام گرفتم  و عینکی بر چشم نهادم،  و از آن پس، آن روز و آن مرد و چهره آن دختران را همچنان به یاد دارم.

بعدها در فلوریدا، آدمهای خالکوبی شده دیگری هم دیدم، ولی هرگز ان نخستین دیدار را از یاد نخواهم برد و همچنان در حیرت که چسان آدمها می توانند بخاطر باورهای واهی، از هر تیره و طایفه  و مذهبی و در هر دورانی، ددمنش و بی احساس و بی رحم شوند و به جان هم افتند، و به همنوعان شان آزار رسانند.

 سوختگان در اتش به نام مذهب را از یاد نبریم! که امروز در ایران هم می بینیم با همان نام مردم بی گناه را طور دیگری می سوزانند و خدا می داند تا کی خواهند توانست به نام شریعت پوسیده شان با شکنجه و زور و کند و زنجیر همچنان بسوزانند و بکشند و تهدید کنند!  چه باید کرد و گفت که از ماست که بر ماست! در دورانی که از احزاب راستین خبری نبود و تمام درها سوای در مسجد، بسته، جملگی در آرزوی بهار آزادی درون منجلاب انقلاب اسلامی فرو افتادند و آنچنان محو در جمال و کمال خمینی جلاد، که  خرد خود از یاد بردند و گذشته ی تاریک ملایان از خاطر زدودند، و سرباز  او شدند و گوش به فرمان او! و امروز فرزندان بی گناه شان أسیر جانشینان خونخوار این امام ملعون هستند و خدا داناد تا کی باید در این اسارت باقی مانند

و اما شنیده ایم که می گویند نا امید شیطان است! و ما هم که شیطان نیستیم می خوانیم : بزک نمیر بهار میاد… به امید آمدن آن بهاری که سالهاست در انتظارش هستیم!


به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید

هنوز نظری اضافه نشده است. شما اولین نظر را بدهید.