گفت و گوى اختصاصى مرکز حامیان حقوق بشر با صفربى بى حق نظرى، مادر امید کوکبى
مرکز حامیان حقوق بشر – اتهام او “اجتماع و تبانی علیه امنیت ملی کشور” بود و تا پایان بازجویی ها و حتی پس از دو ماه پس از انتقال به بند عادی ۳۵۰ همچنان همین اتهام برجا بود تا اینکه در بازپرسی آخر، این اتهام به “ارتباط با دولت متخاصم” تبدیل شد. اتهامى که به گفته خودش و هم وکیلش “سعید خلیلی” هیچ شاهد و مدرک و ادله ای علیه وی در هر دو مورد اتهامی در بازجوییها یا دادگاه یا در پرونده ارایه نشده است.
با این وجود متهم، دکتر امید کوکبى، دانشمند فیزیک اتمى، بر اساس این اتهام حکم ده سال زندان دریافت کرد.
حالا حدود چهار سال از عمر ۳۱ ساله امید کوکبى در زندان اوین گذشته است. او که به خاطر نبوغش توانست دو رشته فیزیک و مکانیک را به طور همزمان در دانشگاه صنعتى شریف بخواند، از بهترین دانشگاه هاى دنیا پیشنهاد ادامه تحصیل دریافت کند، در اسپانیا ارشد و دکترایش را در رشته فیزیک اتمى بگیرد و براى گذراندن دوره فوق دکترا راهى دانشگاه آستین تگزاس شود، این روزها مشغول تدریس زبان و ریاضى و فیزیک به زندانیان سیاسى بند ۳۵۰ اوین است.
امید که در خانواده اى گرم و پرتعداد ترکمن بزرگ شده، سال ۱۳۸۹ براى دیدارشان راهى ایران مى شود. غافل از اینکه دستگاه امنیتى و نظامى ایران در کمین شکار اوست. او درحالى هنگام خروج از ایران در فرودگاه امام خمینى تهران دستگیر مى شود، که طبق نوشته خودش، یک روز پیش از آن به معاونت پژوهشی سازمان انرژى اتمى ایران دعوت شده بود تا پیشنهاد همکارى با این سازمان را بشنود.
امید کوکبى در نامه اى که از زندان به دوست و هم اتاقى زمان دانشگاهش نوشته، گفته است : « این حکم ۱۰ ساله حبس، نه برای خطای رفته از کسی بلکه تنبیهی است برای کسی که حاضر نشده به خاطر اعتقادش به “آزادی انتخاب شخصی برای برگزیدن مسیر زندگیاش” در داخل سیستم امنیتی و نظامی، علیرغم ارائه انگیزههای مالی و فنی فراوان آن، مشغول به کار شود.»
گفت و گوى زیر، گپ کوتاه اختصاصى مرکز حامیان حقوق بشر است با خانم صفر بى بى حق نظرى، مادر دکتر امید کوکبى؛ دانشمند زندانى فیزیک اتمى.
– لطفا از آخرین اطلاعات پرونده امید کوکبى بگویید. آیا اتفاق جدیدی در وضعیت او رخ داده؟ آیا ایشان همچنان در بند ۳۵۰ هستند؟
هنوز پرونده به منوال خود باقی است با تقاضای مرخصی و درخواست های اعزام برای درمان پزشکی همچنان مخالفت می شود. از ده سال حکم، ۳۷ ماه گذشته و به یک سوم که برسد، تقاضای آزادی مشروط مى دهیم.
پسرم همچنان بدون یک روز مرخصى، در بند ۳۵۰ اوین است و پس از گذشت بیش از ۱۱۰۰ روز همچنان از دیدار حضورى با خانواده اش و ملاقات با وکیل محروم است.
– آیا نامه نگارى ها و درخواستهاى دانشمندان و استادان دانشگاه ها به آیت اله خامنه اى تغییرى در پرونده آقاى امید کوکبى داده است؟
نامه استادان و دانشمندان بسیار موثر بوده است و به نظر می رسد با ادامه این درخواستها چه از طرف شخصیتهاى بین المللی و چه افراد و شخصیتهاى داخلی پرونده پسرم یکبار دیگر مورد بررسی قرار گیرد و یا از طرق دیگری نظیر عفو و مرخصی وضعیت بهتر شود.
تجربه هاى مشابه نشان داده که در موارد اینچنینی که به صورت ناعادلانه ای فردی زندانی شده بالاخره بُعد رسانه اى، کمک به پرونده کرده و نتیجه، رضایت بخش و مفید است.
– آیا با ایشان به طور مرتب ملاقات دارید؟ و از اتفاقهاى بیرون باخبرند؟ مثلا از اهداى جایزه فیزیک ساخاروف به وى مطلع است؟
بله، هر هفته ملاقات کابینی از پشت شیشه برقرار است. هیچگونه تماس دیگری نظیر تلفن یا نامه وجود ندارد و در بی خبری کامل از بیرون زندان هستند و اهدای جایزه ساخاروف را هم در ملاقات کابینی هفتگی به پسرم اطلاع دادیم.
– آیا امید کوکبى از امکان دسترسى به یک وکیل تعیینى برخوردار است؟
علی رغم داشتن وکیل تعیینی که برایش انتخاب کردیم هرگز به پسرم اجازه ملاقات با وکیل داده نشده و تابه حال حتی یک روز هم مرخصی به پسرم داده نشده تا بتواند با ما و وکیلش به طور حضورى دیدار کند.
– آیا مى دانید این روزهاى امید در زندان چگونه مى گذرد؟ از مشغولیتهاى او با خبرید؟
پسرم در زندان مشغول به تدریس دروس علمی نظیر فیزیک، ریاضی و تدریس زبان های خارجی نظیر انگلیسی، اسپانیایی و فرانسوی به همبندیانش و زندانیان دیگر است. همچنین پسرم مشغول به مطالعه مقالات و کتاب های علمی هست که ما به سختی به دستش می رسانیم مقالات علمی و کتاب های علمی به سختی و پس از کنترل کامل و طی پروسه طولانیِ زمانی به دستش می رسد و یکی از مشکلاتی که همواره در حال بحث با زندانبانان هستیم در رابطه با تحویل همین مقالات و کتابهاى علمی به پسرم است.
اما امید علیرغم محدودیت های مضاعف همچنان به شدت به مطالعات و تحقیقات علمی اش حتا در زندان ادامه می دهد. از تابستان گذشته در سه کنفرانس داخل کشور در زمینه لیزر (علوم پایه، پزشکی و صنعتی) شرکت کرده و برای ایراد سخنرانی دعوت شد که متاسفانه باوجود پیگیری های فراوان خودش و ما، با حضورش در کنفرانس ها مخالفت شد.
اما این نامرادی از سوی مسئولان داخلی روی روحیه اش تاثیری نداشته و او اکنون در فکر انتشار تحقیقاتش در سطح بین المللی است. حمایت بین المللی نهادهای حقوق بشری و علمی روی خوش بینی او برای آینده تاثیر زیادی گذاشته است.
از: سایت “مرکز حامیان حقوق بشر”
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید