۲۲ تن از استادان دانشگاه، پژوهشگران و کنشگران سیاسی و مدنی با انتشار بیانیه‌ای خواستار پایان حصر خانگی میرحسین موسوی و زهرا رهنورد و آزادی همه زندانیان سیاسی و مدنی در ایران شدند.

امضاکنندگان این بیانیه با اشاره به گزارش‌هایی درباره آسیب شدید محل اقامت موسوی و رهنورد در جریان حمله اخیر به پاستور، نسبت به وضعیت جسمی و امنیتی این دو ابراز نگرانی کرده‌اند.

در این بیانیه آمده است که «محل اقامت آقای میر‌حسین موسوی و خانم زهرا رهنورد در جریان جنگ اخیر و حمله به پاستور به شدت آسیب دیده» و این دو «پس از این حادثه، به مکانی نامعلوم منتقل شده‌اند».

نویسندگان بیانیه تأکید کرده‌اند که پس از ۱۵ سال حصر خانگی، این وضعیت «نگرانی‌های جدی و گسترده‌ای را برانگیخته است».

امضاکنندگان با اشاره به سن بالای موسوی و رهنورد نوشته‌اند: «آقای موسوی و خانم رهنورد که اکنون هر دو در سنین بالا به‌سر می‌برند، بیش از هر زمان دیگری به مراقبت، امنیت و دسترسی منظم به خدمات درمانی و حمایت خانواده نیاز دارند.»

امضاکنندگان همچنین از «جامعه جهانی، نهادهای حقوق بشری و تمامی وجدان‌های بیدار» خواسته‌اند که وضعیت زندانیان سیاسی و مدنی در ایران، به‌ویژه میرحسین موسوی و زهرا رهنورد را با «حساسیت و مسئولیت‌پذیری» پیگیری کنند.

میرحسین موسوی در بیانیه‌ای که ۹ بهمن ۱۴۰۴ از حصر خانگی منتشر کرده بود، با لحنی تند و هشدارآمیز، حاکمیت جمهوری اسلامی را به «خیانت و جنایتی بزرگ در حق مردم» متهم کرده و خطاب به آن‌ها گفته بود: «دیگر بس است. بازی به پایان رسید.»

موسوی در این بیانیه خطاب به حاکمیت تأکید کرده بود: «مردم به چه زبانی بگویند که این نظام را نمی‌خواهند و دروغ‌های‌تان را باور نمی‌کنند.» او مسیر تحولات و راهکار مورد نظر خود را چنین عنوان کرد: «برگزاری رفراندوم قانون اساسی با تشکیل جبهه‌ای فراگیر، متشکل از همه سلایق ملی، بر اساس سه اصل عدم مداخله خارجی، نفی استبداد داخلی و گذار دموکراتیک مسالمت‌آمیز است؛ زیرا استقرار صلح و امنیت پایدار و نجات کشور از شر استبداد حاکم، بر مبنای خواست و اراده ملت، تنها به‌دست مردم و بدون مداخله خارجی امکان دارد.»

موسوی تیرماه سال گذشته نیز در بیانیه‌ای پیرامون جنگ ۱۲ روزه اسرائیل و ایران از «برگزاری رفراندوم برای تأسیس مجلس مؤسسان قانون اساسی» به‌عنوان راهی برای «تحقق حق تعیین سرنوشت مردم» نوشته بود. بیش از ۸۰۰ نفر از شخصیت‌های سیاسی و فرهنگی در داخل و خارج ایران نیز از این پیشنهاد موسوی حمایت کردند.

میرحسین موسوی از سال ۱۳۶۰ تا ۱۳۶۸ به‌عنوان آخرین نخست‌وزیر ایران فعالیت کرد. موسوی و مهدی کروبی کاندیدای اصلاح طلبان در دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری بودند اما این انتخابات با اعلام پیروزی محمود احمدی‌نژاد به اعتراضات وسیع اجتماعی تبدیل شد و جنبش موسوم به سبز در ایران رقم خورد. در پی چند ماه اعتراضات گسترده، موسوی و همسرش زهرا رهنورد و همچنین مهدی کروبی در سال ۱۳۸۹ حصر خانگی شدند اما رهبران جمهوری اسلامی هیچ‌گاه حاضر به برگزاری دادگاه علنی برای آن‌ها نشدند.

موسوی و رهنورد برخلاف کروبی که در انتخابات ریاست‌جمهوری ۱۴۰۳ از مسعود پزشکیان حمایت کرده بود، این انتخابات را تحریم کردند و به هیچ‌یک از نامزدها رأی ندادند. مهدی کروبی در اسفند ۱۴۰۳ رفع حصر شد.