مریم مهدوی، از نخستین طراحان لباس معاصر ایران، ۲۷ مرداد ۱۴۰۵ به دلیل ابتلا به سرطان، در ۷۶ سالگی درگذشت. بخش بزرگی از مجموعه کارهای او همچنان در خانه‌ها و کمدهای لباس افرادی پراکنده است که زمانی مشتری یا دوست او بودند.

نبود مجموعه‌ای منسجم از آثار او، تا حدی سرگذشت همان دوره‌ای را بازتاب می‌دهد که مریم مهدوی در آن کار می‌کرد: دوره‌ای که طراحی لباس وجود داشت، اما نهادی برای ثبت و نگهداری تاریخ آن در کار نبود.

مریم مهدوی چندین دهه، از سال‌های سرکوب سیاسی و کنترل اجتماعی دهه شصت تا سال‌های اخیر، لباس طراحی کرد؛ دورانی که مد در ایران نه بازار رسمی داشت، نه مجله‌ای که آن را ثبت کند، نه نمایشگاهی و نه آرشیوی که رد کار طراحان را نگه دارد.

بخش مهمی از لباس‌های او در خانه‌های شخصی شهروندان تهرانی دیده می‌شد و سفارش می‌گرفت؛ لباس‌هایی که برای زنان شهری طراحی شده بودند، اما زبان بصری خود را از سنت‌های پوشش و هنرهای دستی ایران می‌گرفتند.

خانم مهدوی فروردین ۱۳۲۹ در خانواده‌ای مرفه از خاندان شناخته شده مهدوی در مشهد به دنیا آمد و از نوادگان رئیس‌التجار مشهد بود. در کودکی پدرش را از دست داد و بعدا همراه با خانواده راهی تهران شد و در جوانی چند سالی برای تحصیل به یکی از مدارس کاتولیک لندن رفت.

سال ۱۳۵۹، خانواده به خانه‌ای بزرگ‌تر در تهران نقل مکان کردند؛ خانه‌ای که به گفته پسرش، یکی از منابع الهام مریم مهدوی بود؛ خانه‌ای رنگارنگ با پرده‌های درخشان که رو به باغی سبز در حیاط باز می‌شد و هنگام غروب و طلوع خورشید فضایی سرشار از رنگ و بافت داشت.

چندی بعد، سفرش به ترکمن‌صحرا همراه با دوست هلندی‌اش، لوئیزا، نقطه عطف دیگری در زندگی‌اش شد. خانم مهدوی در این سفر با پارچه‌ها و لباس‌های ترکمن از نزدیک روبه‌رو شد و مجذوب رنگ‌ها، نقش‌ها و بافت‌های آنها شد.

به گفته پسرش، نادر سرآمد، این خانه و این سفر از جمله تجربه‌هایی بودند که در همان سال‌ها او را به سمت طراحی لباس کشاندند و نگاهش به پارچه، رنگ و پوشش مناطق مختلف ایران را شکل دادند؛ عناصری که بعدها یکی از پایه‌های اصلی زبان طراحی‌اش شدند.
ادامه در بی بی سی فارسی