اعتراضات میدان تیان‌آنمن از ۱۵ آوریل آغاز شده بود و آغازگر آن نیز دانشجویانی بودند که برای بزرگداشت مرگ هو یائوبانگ، از رهبران مهم نسل دوم انقلاب چین و دبیرکل حزب کمونیست تا ژانویه ۱۹۸۷ که درنهایت بطور مشکوکی درگذشت، دست به تجمع زده بودند. اما این تجمع به‌تدریج به فرصتی برای بیان اعتراضات به فساد و تورم گسترده در کشور تبدیل شد و معترضان خواستار انجام اصلاحات سیاسی و اقتصادی شدند.

اگرچه مقامات حزب کمونیست چین به رهبری دنگ شیائوپینگ، در ابتدا درباره نحوه برخورد با معترضان اختلاف‌نظر داشتند اما با افزایش شمار معترضان به هزاران نفر در این میدان و خیابان‌های اطراف آن و آغاز اعتصاب غذای گروهی از معترضان، حکومت به این رویداد به عنوان یک تهدید نگریست. به این ترتیب در شامگاه سوم ژوئن ارتش آزادی‌بخش خلق با تانک به میدان حمله و اعتراضات را با تلفات انسانی سنگین سرکوب کرد.

به دلیل سانسور شدید اطلاعات، ارزیابی‌ها از شمار واقعی کشته‌شدگان این حادثه متفاوت است؛ دولت چین تعداد مجروحان را بیش از ۳ هزار نفر اعلام کرد و افزود که بیش از ۲۰۰ نفر نیز در آن شب کشته شدند. با این حال، منابع غربی تعداد کشته‌شدگان را بین صدها یا تا هزاران نفر برآورد می‌کنند. اعتراضات مشابهی که همزمان در سایر شهرهای چین روی داد نیز بسرعت سرکوب و ده‌ها هزار تظاهرکننده در شهرهای سراسر کشور دستگیر شدند.

این حادثه سپس به یکی از نمادهای جهانی سرکوب دولتی تبدیل و بسرعت از سوی کشورهای مختف از جمله ایالات متحده محکوم شد. جورج دبلیو. بوش، رئیس جمهور وقت آمریکا فروش‌های نظامی و تبادلات سطح بالا با مقامات چینی را به حالت تعلیق درآورد و بسیاری از رهبران بین‌المللی نیز از تحریم‌های اقتصادی گسترده‌تر علیه چین حمایت کردند.

ادامه در یورو نیوز