هوارد باسکرویل آمریکایی که در نهضت مشروطه برای آزادی در ایران جنگید و جان باخت

شنبه, ۳۰ام فروردین, ۱۳۹۹
اندازه قلم متن

هُوارد کانْکْلین باسْکِرْویل (بَسْکِرْویل) (به انگلیسی: Howard Conklin Baskerville) (زادهٔ ۱۰ آوریل ۱۸۸۵ در پلت شمالی، نبراسکا، ایالات متحدهٔ آمریکا؛ درگذشت ۱۹ آوریل ۱۹۰۹ در تبریز، ایران) معلم آمریکاییِ مدرسهٔ مموریال در تبریز بود که در جریان جنبش مشروطه و تلاش برای شکستن محاصرهٔ تبریز در این شهر کشته شد

نیمه شب است در حال گشت و گذار بودم در اینستا که یهو با عکسی برخورد کردم از کادر درمانی یک بیمارستان که پشت گان اش نوشته بود:

ما گر زِ سر بریده میترسیدیم
در محفل عاشقان نمی رقصیدیم

عجیب منقلب شدم ، حالی بس نگفتنی
من این شعر رو میشناختم
قطره اشکی هم سرازیر شد

مرحوم پدر بزرگم در تبریز این شعر را در کودکی برایم میخواند.

عجب، عجب
تاریخ چه ها که نمیکند

در تبریزِ ما ، این شعر بیش از ۱۰۰ سال در زبان هاست

اصل شعر اینگونه است:

سیصد گل سرخ؛ یک گل نصرانی…
ما را ز سر بریده میترسانی؟
ما گر ز سر بریده میترسیدیم؛ در محفل عاشقان نمی رقصیدیم

(نصرانی، اشاره به نصران‌ ، عیسی ناصری ، فرد مسیحی است)
شاعر مشخص نیست

اما داستان این شعرِ ۱۰۰ ساله چیست؟

صدر مشروطیت است
تبریز شدیدا محاصره است
جنگ سختی است
فقط یک کوچه مانده تا جنبش مشروطه شکست بخورد
ستار در کوچه امیرخیز، آخرین جبهه در حال مقاومت است

هُووارد باسکرویل معلم ۲۴ ساله مدرسه آمریکایی مموریال تبریز تحت تاثیر حق و مشروطه قرار میگیرید و به ستار میپیوندد

کنسول آمریکا در تبریز، از او میخواهد از صف مشروطه‌خواهان جدا شود، باسکرویل ضمن پس‌دادن پاسپورتش گفت:
تنها فرق من با این مردم، زادگاهم است، و این فرق بزرگی نیست.

هُوارد فرماندهی ۳۰۰ نفر را بعهده میگیرد و در کنار ستار در محله شنب غازان (شام گازان) تبریز با استبداد میجنگد
و در نهایت در راه مشروطه برای ایران بر اثر اصابت چند گلوله در سینه شهید میشود

سیصد گل سرخ، یک گل نصرانی ….. (هُووارد مسیحی)

ستار از همان کوچه (امیرخیز) پیروز میشود

تبریز و ستار مراسم تشییع باشکوهی برای این شهید آمریکایی در راه مشروطه برگزار میکنند

زنان تبریز فرشی با چهره هووارد میبافند و‌ به دستور ستار، نام هووارد باسکرویل بر روی اسلحه اش حک میشود و برای مادرش به آمریکا فرستاده میشود.
آن شعر هم سروده میشود.

مزار هُووارد هم اکنون در گورستان ارامنه تبریز است، من همیشه میروم.

حالا همان شعر ِ ۱۰۰ ساله در پشت گان ِ پرستاران و پزشکان جانفشان میهنمان است.

سیصد گل سرخ ، یک گل نصرانی
مارا زِ سر بریده میترسانی؟
ما گر ز سر بریده میترسیدیم
در محفل عاشقان نمی رقصیدیم


به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید

هنوز نظری اضافه نشده است. شما اولین نظر را بدهید.