حمید آصفی
✍️ تحولات ونزوئلا و خبر بازداشت نیکلاس مادورو، اگر فقط یک «خبر خارجی» بود، اینچنین در ایران بازتاب پیدا نمیکرد. آنچه این رویداد را به مسئلهای ایرانی تبدیل کرد، نه فاصله جغرافیایی، بلکه نزدیکی موقعیتهاست. ونزوئلا در نگاه افکار عمومی ایران، دیگر یک کشور دوردست نیست؛ یک هشدار زنده است.
✍️ علت این بازتاب گسترده ساده اما نگرانکننده است: شباهت ساختاری. اقتصاد نفتی، تحریمهای طولانی، فروپاشی قدرت خرید، بیاعتمادی عمومی، و حاکمیتی که بهجای اصلاح، سالها امنیت را جای سیاست نشانده است. جامعه ایران در خبر ونزوئلا، آیندهای محتمل را دید، نه یک حادثه استثنایی.
✍️ ربودن مادورو بیش از آنکه نمایش قدرت آمریکا باشد، نمایش ضعف دولتهاست؛ ضعفهایی که سالها انباشته میشوند و ناگهان در یک لحظه خود را عریان میکنند. این اتفاق به ایرانیان یادآوری کرد که حاکمیت ملی، وقتی از درون تهی شود، با یک شوک بیرونی فرو میریزد. نه با جنگ تمامعیار، بلکه با یک هل.
✍️ در واقع، آنچه در ونزوئلا رخ داد، پاسخ غیرمستقیم به یک پرسش قدیمی در ایران بود: اگر شکاف میان مردم و حاکمیت عمیق شود، اگر اقتصاد مزمن و فرسوده بماند، اگر مشروعیت جای خود را به اجبار بدهد، نقطه شکست کجاست؟ ونزوئلا نشان داد که این نقطه، خیلی دورتر از آن چیزی نیست که تصور میشود.
✍️ اما پیام اقدامات آمریکا علیه ونزوئلا چیست و چرا تهران باید آن را جدی بگیرد؟ پیام اصلی این نیست که آمریکا قصد تکرار همین سناریو را دارد؛ پیام این است که محاسبه مداخله تغییر کرده است. فاصله میان تحریم، فشار سیاسی و اقدام مستقیم کوتاهتر شده؛ بهویژه وقتی دولتی از درون فرسوده باشد.
✍️ آمریکا در ونزوئلا نشان داد که وقتی به این جمعبندی برسد یک حکومت دیگر تکیهگاه اجتماعی ندارد، اقتصادش تحلیل رفته و نیروهایش دچار تردیدند، دیگر منتظر فرسایش بیپایان نمیماند. این یک تغییر در منطق عمل است، نه لزوماً یک الگوی تکرارشونده، اما همین تغییر برای تهران هشداردهنده است.
✍️ پیام واقعی برای حکومت ایران نه در بمباران، نه در بازداشت مادورو، بلکه در یک گزاره ساده نهفته است: ضعف داخلی، هزینه مداخله خارجی را کاهش میدهد. هرچه اقتصاد بیمارتر، جامعه ناراضیتر و اعتماد عمومی فرسودهتر باشد، تصمیمگیری بیرونی آسانتر میشود.
✍️ ونزوئلا به ایران نمیگوید «فردا نوبت توست»؛ میگوید اگر بحرانها را حل نکنی، روزی دیگران برایت تصمیم میگیرند. هشدار ونزوئلا این است که فروپاشیها معمولاً از بیرون آغاز نمیشوند؛ از سفره خالی، بیاعتمادی مزمن و خستگی جمعی شروع میشوند و بعد، فقط یک جرقه کافی است.
✍️ به همین دلیل است که ونزوئلا در ایران دیده شد. نه از سر هیجان، بلکه از سر ترسِ آشنا. ترس از این واقعیت که اگر سیاست اصلاح نشود، اقتصاد ترمیم نشود و شکاف ملت–دولت پر نشود، هیچ قدرت سختی تضمینکننده بقا نخواهد بود.
#حمیدآصفی
https://t.me/hamidasefichannel2
صفحه یوتیوب
https://youtube.com/@hamidasefi-mf3jo
به کانال تلگرام سایت ملیون ایران بپیوندید